Aspirant

เป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง และหิมะก็เริ่มโปรยปรายลงมาแล้วทางตอนเหนือของทาลอส-II ใต้ท้องฟ้าสีเทาหม่นครึ้ม เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาขณะที่สายลมหนาวเหน็บโหยหวนพัดผ่านที่ราบ ไร้สิ่งใดขวางกั้นนอกจากหญ้าที่เหี่ยวเฉาซึ่งฝังตัวอยู่ในป้อมสังเกตการณ์เก่าที่รั่วซึม... ที่นั่นสายลมถูกสกัดกั้นชั่วคราวด้วยกองไฟก่อนจะพัดผ่านแก้มของชายหนุ่มคนหนึ่ง "แฮ่ะจุ๊ย!"

การจามไม่ได้ทำให้เพร์โรหนุ่มยัดขนมปังสองแผ่นกับสตูว์เนื้อลงปากช้าลงเลยแม้แต่น้อย เขาถึงกับอยากจะเลียจานถ้าทำได้ "โอ้... ขอบคุณมากสำหรับสิ่งนี้..."

"ไม่เป็นไร ความหนาวเย็นพัดพาเรามาที่กองไฟนี้ ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว"

ฟอร์เต "พ่อครัว" ผู้ยิ้มกว้างนั่งอยู่ข้างกองไฟและจ้องมองเขา ดูเหมือนเขาจะอายุประมาณสามสิบกว่า "เอาล่ะ เพื่อน ทำไมถึงมาเดินทางลำพังทางเหนือล่ะ?"

"ข้ากำลังพยายามไปเยี่ยมปรมาจารย์แห่งศิลปะการต่อสู้ เพื่อทำ 'บันทึกนักรบใต้ฟ้า' ให้สมบูรณ์! อ้อ นั่นก็แค่หนังสือที่รวบรวมเรื่องราวเบื้องหลังของนักรบทุกคน... เรามีปรมาจารย์ในตำนานนามว่า เฉิน ฉีฉี แห่งหงซาน แต่ไม่มีใครรู้ว่านางไปไหน ข้าคิดว่าถ้าไปทางเหนือคงจะได้พบร่องรอย... แต่โชคชะตากลับเล่นตลก แอกเจโลอิกลับไล่ล่าข้ามาจนถึงที่นี่ พนันได้เลยว่าคงจะมีแองค์ฮอร์ฟอลล์เกิดขึ้นอีกในไม่ช้า"

ฟอร์เตตักสตูว์ใส่ตัวเองอีกช้อน

"ข้ารู้จักนางคนนี้ กำพร้าตั้งแต่เด็กและได้เข้าเรียนที่ทันเจียนฮอลล์ ซึ่งนางกลายเป็นศิษย์ที่แย่ที่สุดในรุ่น แต่หลังจากออกท่องเจียงหูแล้ว นางก็กลายเป็นตำนานในหมู่คนรุ่นเดียวกันและเป็นปรมาจารย์ดาบวิทยาที่ได้รับการยกย่อง... ถึงขั้นมีครอบครัวที่มีความสุขด้วย สามีก็เป็นปรมาจารย์ลีปมันซี ทั้งคู่มีลูกสาวด้วย ชื่อ เฉิน เชียนอวี้ ข้าจำได้ว่างั้น"

"ละเอียดขนาดนั้นเลย เจ้าเป็นนักดาบวิทยาด้วยหรือ?"

"ข้าเรียนท่วงท่าดาบวิทยาจากดินแดนป่าเถื่อนมาจากซองซีคเกอร์คนหนึ่ง"

"แล้วเจ้าคิดยังไงกับปรมาจารย์เฉิน ฉีฉี?"

"ภูเขาที่ยิ่งใหญ่และสง่างาม"

"ใช่... เธอคือความฝันของนักฟันดาบทุกคน ว่ากันว่าวิชาดาบของเธอเปี่ยมไปด้วยอิสระที่ไม่มีขอบเขต มันไม่ใช่แค่เร็วกว่าดาวหาง ผู้ที่ได้เห็นดาบของเธอขับขานกลางท้องฟ้าต่างรู้สึกได้ถึง 'ฟ้าและดิน' เอง ราวกับทุกสิ่งในโลกนี้ ตั้งแต่ยอดเขาที่สูงที่สุดไปจนถึงก้นทะเลที่ลึกที่สุด ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับดาบของเธอ ดาบของเธอนั้นเบาและสง่างาม ราวกับผงฝุ่นและสายลม แต่เมื่อฟาดฟันกลับมีพลังบรรจุอยู่ในทุกสิ่งที่มีอยู่... ข้าแทบนึกไม่ออกเลยว่าจะมีอะไรทนทานต่อดาบของเธอได้ แม้แต่ Aggelos..."

"อันคอร์"

"ใช่แล้ว ดาบของเธอคงฟันอันคอร์ตัวใหญ่ที่สุดขาดเป็นสองท่อนได้..."

"ข้ากำลังบอกว่าเรามีเหตุการณ์อันคอร์ถล่มไง"

เพอร์โรหนุ่มกระโดดขึ้นทันทีโดยไม่ยกหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ กระโจนข้ามกองไฟและวิ่งพุ่งออกไปด้านนอก "เจ้าวิ่งหนีอันคอร์ไม่พ้นหรอก"

"ก็ได้ อย่างน้อยข้าก็จะไม่โดนมันบดขยี้ ข้าขอลองเสี่ยงดวงวิ่งหนีลูกน้อง Aggeloid ของมันดีกว่า"

"ฮ่าฮ่า นั่นคงเป็นเรื่องท้าทายทีเดียว เราแพ้การแข่งขันนั้นไปหลายปีแล้ว"

ฟอร์เตเดินออกมาอย่างเรื่อยเปื่อยและเชื่องช้า "ตอนที่ข้ายังเด็ก ข้าเคยเลี้ยงปศุสัตว์ให้กับ Songseeker คนหนึ่ง พวกเราถูกล้อมด้วย Aggeloi จนกระทั่งนักฟันดาบคนหนึ่งชักดาบเหล็กออกมาแล้วฟาดฟันสีเลือดที่บดขยี้เจ้าพวกหินจนแหลกละเอียด จากนั้นผู้เชี่ยวชาญการกระโดดผู้เก่งกาจก็โอบข้าไว้ในอ้อมแขนแล้วช่วยพาข้าฝ่าวงล้อมออกมาได้... ข้าใช้เวลาหลายปีเดินทางและแวะเยือน Hongshan มาไม่น้อย แต่การค้นหาของข้าก็ไม่พบสิ่งใดเลย ข้ามีแต่ความเคารพให้กับคู่นั้น..."

จากนั้นฟอร์เตก็ชักดาบออกจากฝักที่คาดสะเอว "ข้าอาจไปไม่ถึงระดับฝีมือของพวกเขา แต่นั่นคือเป้าหมายของข้า ข้าฝึกฝนวิชาดาบมาหลายปีและสามารถลอกเลียนเสี้ยวหนึ่งของท่าฟันอันทรงพลังที่ข้าเคยเห็นมาได้ วันนี้เป็นวันมงคล ขอให้ท่านได้เป็นสักขีพยานในความสำเร็จของข้า"

อันคอร์ฟาดพื้นดินจนที่พักพิงเดิมของพวกเขากลายเป็นซากปรักหักพัง สิ่งที่ตามมาคือสายฟ้าแลบแห่งใบดาบวูบวาบ