แสงริบหรี่ในม่านหมอก

เยียร์ชกำลังมีหิมะตกอีกครั้ง วันนั้นไม่มีลมพัด เกล็ดหิมะร่วงหล่นลงตรงสุสาน "หนาวจัง" ผู้ส่งสารที่ยืนอยู่ข้างสถานที่พักผ่อนคิดในใจ เขาสั่นสะท้านและกำแก้วชาอุ่นๆ ไว้ในมือแน่น "แต่ทำไมท่านสุภาพบุรุษคนนั้น ... ถึงดูไม่หวั่นไหวต่อความหนาวเย็นเลย" เขาเงยหน้ามองขึ้นไปเห็นยอดเขาที่ห่มคลุมด้วยหมอกซึ่งมีประกายรัศมีสีทองส่องทะลุผ่านออกมา เขาหรี่ตามองสิ่งนั้น มันคือหน่วยอาร์ตที่นักสะสมนำมา ดูเก่าแก่โบราณมากทีเดียว เจ็ดปีผ่านไปแล้วนับตั้งแต่เขารับงานชิ้นนี้ เขาจำไม่ได้แล้วว่าปีนเขาไปกี่ครั้ง หรือส่งพัสดุไปแล้วกี่ชิ้น พัสดุทุกชิ้นสำคัญเสมอ นักสะสมพร่ำบอกเขาแบบนั้นตลอด แต่ละชิ้นคือมรดกชิ้นสุดท้ายสำหรับครอบครัวผู้รอดชีวิตของผู้วายชนม์ การส่งมอบต้องสำเร็จเสมอ ผู้วายชนม์ คำที่ห่างเหินและเยือกเย็น นั่นคือสิ่งที่นักสะสมเรียกผู้คนที่ถูกฝังอยู่บนภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ แต่เมื่อเขาก้าวเข้าสู่สุสาน นักสะสมจะจดจ่ออย่างสุดขีด เขาจะเล่าเรื่องราวของพวกเขาราวกับว่าเป็นคนรู้จักที่สนิทที่สุดที่ดวงวิญญาณผู้น่าสงสารเหล่านั้นเคยมี —ใต้กองหินที่พันด้วยริบบิ้นสามสีคือที่พักของเปโรผู้เปี่ยมพลังและร่าเริง เด็กหนุ่มที่จากไปก่อนจะไปถึงขั้วโลกเหนือ —ใต้เนินหินดำทางตะวันออกเฉียงเหนือคือที่นอนของนักรบฟอร์เตผู้ทรงพลังที่สุดคนหนึ่ง ผู้ที่วิ่งได้ประดุจสายลมแม้แบกสัมภาระหนักที่สุด —ส่วนกองก้อนกรวดสีเทากองนี้ ที่ริบบิ้นซีดจางไปนานแล้ว คือที่นอนอันหนาวเหน็บของ...

ใครกันนะ ความทรงจำของผู้ส่งสารพร่าเลือนไป บางทีมีเพียงนักสะสมเท่านั้นที่รู้เรื่องราวของทุกคน "ท่านชราคนนั้นดูเหมือนจะรู้จักทุกคนจริงๆ" ผู้ส่งสารครุ่นคิด มันแปลกมากจริงๆ สุสานบางแห่งสร้างมาไม่ถึงสิบปี ตามธรรมเนียมของเยียร์ช สุสานที่เก่ากว่าจะสังเกตได้จากเนินที่สูงกว่า ผู้ส่งสารกล้าพนันได้เลยว่าเนินที่ใหญ่ที่สุดมีอายุอย่างน้อยครึ่งศตวรรษ บางทีนักสะสมอาจเคยผ่านอะไรมามากกว่าแค่การสำรวจขั้วโลก บางทีเขาอาจมีเรื่องราวมากกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ "อากาศหนาวกัดจริงๆ ขออภัยที่ทำให้ต้องรออยู่ที่นี่นานขนาดนี้" นักสะสมเดินเข้ามาอย่างกะทันหันและขัดจังหวะความคิดของผู้ส่งสาร ผู้ส่งสารรีบสั่นหัวและยื่นถ้วยชาที่ชงเตรียมไว้ล่วงหน้าให้กับสุภาพบุรุษผู้นั้น "มีอะไรช่วยไล่ความหนาวหน่อยครับท่าน แล้ววันนี้พัสดุจะเป็นอะไรครับ ผมต้องรีบส่งของนี้ให้เร็วเพราะบ่ายนี้จะมีพายุหิมะเข้า ถ้ากระเช้าลอยฟ้าหยุดวิ่งขึ้นมาคงลำบากแน่ๆ"

"แค่นี้แหละ" นักสะสมหยิบ Arts Unit ที่ส่องแสงริบหรี่ขึ้นมา "นี่เป็นชิ้นสุดท้ายแล้ว เพราะมรดกชิ้นอื่นๆ ถูกส่งมอบไปหมดแล้ว นี่จะเป็นการเดินป่าส่งของครั้งสุดท้ายของเจ้า รับธนบัตรเครดิตทาโลเซียนพวกนี้ไปเถอะ ปลดปล่อยตัวเองจากความโหดร้ายของธรรมชาติ แล้วไปเริ่มต้นกิจการที่เชิงเขานี้ซะ"

ผู้ส่งสารรับปึกธนบัตรหนาๆ นั้นมา งานรับจ้างเจ็ดปีนี้ในที่สุดก็จบลง ทว่าหลังผ่านการส่งของมาหลายปี เขาก็ยังไม่รู้จักชื่อของนักสะสม ไม่รู้ว่าเขามาจากไหน และไม่รู้ว่าเขาตั้งใจจะไปที่ใด บางทีนักสะสมอาจอ่านใจผู้ส่งสารออก เมื่อฝ่ายหลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "เจ้ามีคำถามจะถามข้าหรือ"

"ท่านมองทะลุผมเลยครับ ผมแค่สงสัยน่ะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาท่านเล่าเรื่องราวในอดีตให้ผมฟังมากมาย แต่ทุกเรื่องล้วนเป็นเรื่องของคนอื่น แล้วตัวท่านเองล่ะครับ ท่านเคยผ่านศึกมามากมาย ท่านไม่มีเรื่องราวของตัวเองบ้างเลยหรือ"

นักสะสมนิ่งเงียบไป

พายุหิมะมาถึงตีนเขาแล้ว สายลมแรงขึ้นและพัดผมสีเงินของเขาสยาย มันแรงจนผู้ส่งสารแทบมองไม่เห็นใบหน้าของนักสะสม เวลาผ่านไปพักใหญ่ก่อนที่ผู้ส่งสารจะได้ยินคำตอบของนักสะสม "ข้ามองการเดินทางครั้งนี้ ... เป็นบททดสอบของการหลอกลวงตนเอง"

หิมะยังคงตกลงมาไม่หยุด สายฝนแห่งเกล็ดผลึกที่ค่อยๆ โปรยลงบนศีรษะของผู้มีชีวิต และหลุมศพของผู้ล่วงลับ