เสียงเพรียกแห่งโจร

ฉันจำการเผชิญหน้าครั้งล่าสุดของเรากับ "นางฟ้า" ได้ มันคือหนึ่งร้อยวันก่อน คือเดือนกุมภาพันธ์ นั่นคือการกวาดล้างครั้งสุดท้ายของเราเพื่อหาความเสี่ยงถ้ำถล่มที่เกิดจากแองค์ฮอร์ฟอลล์ Aggelos ปรากฏตัวขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวที่ด้านหลังของทีมขณะที่เรากำลังเข้าใกล้ขอบหลุมยุบ ลุงหลิวเป็นคนแรกที่โดนโจมตี สัญญาณเตือนของเขาทำงานผิดพลาดและเริ่มส่งเสียงกรีดร้องก็ต่อเมื่อศัตรูปิดการทำงานของอุปกรณ์เทียนซือของเขา นั่นคือวิธีที่เรารู้ถึงภัยคุกคามนี้ โทบินตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขายิงเข้าที่ท้องของ Aggelos ทันที มันคำรามและฟาดหางที่คมกริบใส่ โทบินและคาชินสกีหลบไม่ทันจึงรับแรงกระแทกแทนฉัน พวกเขาซื้อโอกาสให้ฉันได้ยิงกระสุนนัดสุดท้ายออกไป Aggelos ล้มลงด้วยความเจ็บปวด บางที คนพูดกันว่า Aggeloi ไม่รู้สึกอะไรเลย แม้แต่ความเจ็บปวด — โรคร้ายนี้ช่างไม่ยุติธรรม หลังจากนั้นฉันไม่เคยเห็น Aggelos อีกเลย สงครามสิ้นสุดลงในที่สุด พิธีสถาปนายศจัดขึ้นที่ฐานทัพของเราใกล้ทางเหนือ พวกเขาจัดขึ้นเพื่อยกย่องและมอบรางวัลแก่ทหารที่ปฏิบัติหน้าที่อย่างยอดเยี่ยม ในฐานะผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากด่านหน้า 158 ฉันเดินอยู่กลางแถวของผู้รับรางวัล มีทหารผ่านศึกอย่างฉันขนาบทั้งด้านหน้า ด้านหลัง ซ้าย และขวา ตอนนี้พวกเราทุกคนเป็นวีรบุรุษสงคราม สวมเครื่องแบบใหม่เอี่ยมที่เหมาะสมกับพิธีสถาปนา พูดถึงเครื่องแบบ ครั้งสุดท้ายที่ฉันได้ชุดใหม่คือตอนที่มาถึงทาลอส-2 ครั้งแรก คณะกรรมการท้องถิ่นชายแดนจัดพิธีแต่งงานหมู่เพื่อธำรงจิตวิญญาณของโพรโทคอลหลุมดำ คู่บ่าวสาวห้าสิบสองคู่จากแยน, เออร์ซัส, วิกตอเรีย ... มาตั้งรกรากและสร้างครอบครัวบนโลกต่างถิ่นแห่งนี้ ฉันเป็นหนึ่งในนั้น ตอนนั้นฉันยังเด็ก แต่การข้ามผ่านประตูนั้นดูดความกล้าหาญทุกหยดออกไปจากตัวฉันจนหมดสิ้น ลุงหลิวก็ยังเด็กเหมือนกัน เพิ่งผ่านการสอบเข้าเทียนซือมาและภูมิใจในตัวเองมาก เขาจับมือฉันและบอกว่าอย่ากลัวไปเลย หลิวสัญญาว่าเราจะร่วมกันฝ่าฟันอุปสรรคทุกอย่างในโลกนี้และสร้างบ้านใหม่ของเราขึ้นบนดาวเคราะห์ดวงนี้ และแล้วฉันก็เดินคนเดียวไปตามเส้นทางอันยาวไกลสู่แท่นพิธีสถาปนา เสียงเชียร์ของฝูงชนเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น แต่ก็ดูห่างไกล ฉันนับจำนวนผู้รับรางวัลแล้วก็นับไม่จบ สงครามสิ้นสุดลงในที่สุด ผลพวงของสงครามเลวร้ายยิ่งกว่าที่เราคิดไว้ ผู้ลี้ภัยจากทางเหนือหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย พวกเขานำข่าวมาว่า "ทุกสิ่งที่เราสร้างมาสูญสิ้นไปแล้ว" ทุกจุดรับผู้ลี้ภัยเต็มไปด้วยพวกเขา นิคมอุตสาหกรรมและโรงงานขนาดใหญ่จากกว่าสิบปีก่อนถูกแทนที่ด้วยที่พักพิงชั่วคราวสีเทาหม่นอันโทรมโกโรโกโส การจลาจลตามมาอย่างรวดเร็ว คนงานปะทะกับทหารบริษัทในเขตพัฒนา 2 พวกเขาเฉียดฉิวเข้าสู่สงครามเต็มรูปแบบเพียงก้าวเดียว ข่าวความไม่สงบเช่นนี้ยังจุดชนวนความไม่สงบภายในสำนักงานเทียนซืออีกด้วย เทียนซือบางคนเริ่มติดป้ายฝ่ายต่างๆ ว่า "ผู้นิยมโพรโทคอล" และ "ผู้ต่อต้านโพรโทคอล" และดูเหมือนกระตือรือร้นที่จะสร้างความเป็นปรปักษ์ในหมู่พวกเรา เทียนซือรวน เพื่อนร่วมชั้นของลุงหลิว ยื่นคำร้องต่อสำนักงานหลายครั้ง หวังว่าพวกเขาจะออกแถลงการณ์อย่างเป็นทางการเพื่อระงับบรรยากาศที่เป็นปฏิปักษ์มากขึ้นเรื่อยๆ สิ่งเดียวที่เขาได้รับคือคำตำหนิเดิมๆ ว่า "พลังที่แท้จริงอยู่ที่การรักษาความเป็นกลางอย่างไม่หวั่นไหวของเรา" บางคนถึงกับพยายามติดต่อ Dijiang ที่ยังคงโคจรอยู่ต่อไป แต่แม้แต่ Endfield Industries ก็ยังคงนิ่งเงียบ มีเพียงการโจมตี Hongshan-1 Mass Driver เท่านั้นที่ทำให้พวกเขาตระหนักว่าหน้ากากแห่งความเป็นกลางไม่อาจปกปิดรอยร้าวที่หมักหมมมานานในหมู่พวกเราเองได้อีกต่อไป เป็นวันธรรมดาวันหนึ่ง แต่กลุ่มชาวนากลุ่มหนึ่งบุกเข้าไปในสถานีจ่ายไฟฮงซาน-1 แม้จะถูกเทียนสือจับกุมและคุมขังอย่างรวดเร็ว แต่เหล่าชาวนาก็ตะโกนใส่พวกเราเสียงดัง: "ทำไมพวกแกไม่ซ่อมประตูจักรวาลนั่นซะที! ทำไมพวกแกไม่ส่งพวกเรากลับบ้านด้วยแมสไดรเวอร์นี่!" เทียนสือไม่สนใจคำพูดของพวกเขา และยังคงกักขังพวกเขาไว้หลังลูกกรง หนึ่งในชาวนาที่ถูกจับกุมคือเด็กหญิงเผ่าเฟไลน์อายุไม่ถึงสิบขวบ เธอถามพ่อของเธอว่า "พ่อคะ ทำไมเราต้องกลับบ้าน หนูนึกว่าเรามีบ้านอยู่ที่นี่แล้วนะ" พ่อของเธอตอบคำถามนั้นไม่ได้เลย แต่แล้วเราจะอธิบายให้เธอฟังได้อย่างไรว่า "ค่ายผู้ลี้ภัย" ขนาดมหึมาแห่งนี้คือบ้านของเธอ เราจะอธิบายได้อย่างไรว่าทำไมเราถึงออกจากเทอร์ราและก้าวเท้าลงบนดาวดวงนี้ตั้งแต่แรก พวกเราหลายคนแทบจะจำเหตุผลไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ เราพบว่าตัวเองติดอยู่ในคุกที่พวกเราสร้างขึ้นเอง สงครามสิ้นสุดลงในที่สุด มีเหตุความวุ่นวายเล็กน้อยเกิดขึ้นตอนเที่ยงวัน เราจงใจก่อเหตุนั้นขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเทียนสือที่กำลังลาดตระเวน เราออกมาจากที่ซ่อนตัวหลังยานพาหนะและข้ามเส้นแบ่งเขต เทียนสือฝ่ายรักษาความปลอดภัยหนุ่มคนหนึ่งเฝ้าด่านสุดท้ายที่จะออกจากฮงซาน สายตาของเราสบกันขณะที่ข้าพเจ้ากำลังบรรจุกระสุนเข้ารังเพลิง เทียนสือคนนั้นไม่ได้เปิดสัญญาณเตือนหรือยกหน่วยศาสตร์ขึ้นแต่อย่างใด "ข้าเป็นศิษย์ต่ำต้อยของเทียนสือรวน และรอคอยอยู่พักหนึ่งแล้ว" คำพูดของเขาทำให้ข้าพเจ้าหลุดพ้นจากอาการตกตะลึง "แล้วเทียนสือรวนล่ะ อยู่ที่ไหน"

"อาจารย์ของข้าสั่งไว้ว่าการจากไปควรทำเป็นกลุ่มจะดีที่สุด ท่านออกเดินทางไปก่อนพวกท่านทุกคนแล้ว หากการค้นหาบ้านใหม่คือความปรารถนาของท่าน ท่านจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อให้สำเร็จ"

เขาพูดพลางยื่นป้ายไม้ไผ่สีมรกตใส่มือข้าพเจ้า บนป้ายสลักคำว่า "ชิงโป" เอาไว้ "ออกจากเมืองไป แล้วมุ่งหน้าไปยังภูเขา ท่านจะไปพบพวกท่านที่นั่น"

สงครามสิ้นสุดลงในที่สุด