Opus: The Living

แก่นแท้ที่แนะนำให้ฝัง

แนะนำแก่นแท้ที่มีค่าสถานะอย่างใดอย่างหนึ่งต่อไปนี้:

การติดเชื้อ: หนทางกลับบ้านของทุกชีวิต

ซังก์ตาเดินฝ่าสมรภูมิและหยุดอยู่ข้างลูกเรือ UWST ที่บาดเจ็บสาหัส เธอก้มลงตรวจดูบาดแผลอย่างคร่าวๆ ลูกเรือคนนี้ไม่น่าจะรอดจนกว่าแพทย์ผู้ชำนาญจะมาถึง "ขอให้ท่านพบกับการพักผ่อนชั่วนิรันดร์ในที่สุด Aeternam habeas requiem"

ซังก์ตากุมมือของเขาไว้และภาวนาขอให้ดวงวิญญาณอันน่าสงสารได้พบกับความสงบสุข เธอพบคนแบบเขามาแล้วกี่คน สามสิบ หรือสามร้อย ซังก์ตาพยายามนึกย้อนขณะกุมมือที่กำลังเย็นชืดลงเรื่อยๆ เธอรู้สึกถึงก้อนหินและดินขยับอยู่ข้างหลัง จึงชักปืนมือปืนของเธอออกมาทันที — แอกเกลอสตนหนึ่ง พร้อมรัศมีที่กะพริบอยู่เหนือหัว ซังก์ตาค่อยๆ เข้าใกล้แอกเกลอสที่เป็นอัมพาต มันไม่ใช่ภัยคุกคามอีกต่อไปแล้ว ร่างกายครึ่งหนึ่งของมันถูกทำลายจนแหลกละเอียดด้วยปืนใหญ่ของหน่วยพิทักษ์แรงงานไปแล้ว เธอมีคำถามหนึ่งที่รู้ดีว่าสิ่งที่เห็นในสถานที่แห่งนี้ไม่อาจอธิบายได้ นับตั้งแต่คณะแห่งความสงบเปิดใช้งานอารามพเนจรเหนือทาลอส-II และนับตั้งแต่ซังก์ตาได้พบเห็นแอกเกลอสตนแรก พวกเธอ — เราต่างถูกลิขิตให้ค้นหาคำตอบด้วยตนเอง เพราะไม่มีผู้ใดตอบคำถามนั้นได้เลย "ด้วยพระคุณแห่งกฎบัญญัติ ขอทรงนำข้าสู่เส้นทางกลับบ้าน..."

ซังก์ตาทุกคนแห่งคณะรู้จักบทสวดนี้ดี พวกเธอขับร้องบทเพลงนี้ขณะอาบแสงจ้องมองของเหล่านักบุญและข้ามผ่านประตูจักรวาล พวกเธอร้องเพลงเดียวกันนี้ขณะเดินทางผ่านซากปรักหักพังที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วโลกทาลอส-II เธอยังจำเรื่องเล่าที่อธิการิณีวรอนตาเล่าให้ฟังในพิธีสวดยามเช้าได้ ในยุคโบราณก่อนบันทึกที่เก่าแก่ที่สุด ทีคาซผู้แสวงหาความคุ้มครองจากพระเป็นเจ้าได้กลายเป็นซังก์ตา และในช่วงเวลาที่พระเป็นเจ้าจากวิหารไป นักบุญองค์แรกได้เผยร่างทีคาซของนางแก่ซังก์ตา แต่เรื่องเล่านี้กลับทำให้เธอรู้สึกสับสนเพียงอย่างเดียว หากรัศมีคือของขวัญพิเศษที่พระเป็นเจ้าประทานให้แก่ซังก์ตาเท่านั้น แล้วเหล่าสิ่งก่อสร้างไร้ชีวิตแต่เคลื่อนไหวได้ที่เรียกว่าแอกเกลอยแห่งทาลอส-II เล่า รัศมีของพวกมันมาจากที่ใดกัน หรือจะพูดอีกอย่างว่า ใครกันเป็นผู้สร้างเจ้าขึ้นมา ซังก์ตากำปืนไว้แน่น ไม่มีใครตอบคำถามของเธอได้ สิ่งเดียวที่รู้สึกว่าเป็นจริงคืออาวุธในมือของเธอ ไม่นานนัก แองคอร์ตัวสุดท้ายก็หายไปจากขอบฟ้า เสียงหวูดไอน้ำแห่งชัยชนะดังก้องไปทั่วแนวรบ เหล่าผู้บุกเบิก UWST รุกคืบเข้าสู่ชายแดนที่ลึกยิ่งขึ้นอีกครั้ง นี่คือช่วงเวลาที่แถบอารยธรรมได้พบที่มั่นอันมั่นคงอีกแห่งในดินแดนอันร้างเปล่า ขณะที่ผู้คนรอบข้างต่างโห่ร้องดีใจ ซังก์ตาวางมือทั้งสองของเธอไว้บนหัวของแอกเกลอสที่ "กำลังจะตาย" เธอคิดว่าตนรู้สึกถึงบางสิ่งที่เต้นเป็นจังหวะอยู่ภายในสิ่งชั่วร้ายไร้ความรู้สึกนั้น ... แต่ความรู้สึกนั้นก็เลือนหายไปเป็นความเงียบงันในไม่ช้า พระเป็นเจ้าอาจประทานพรรัศมีแก่ซังก์ตา แต่พรนี้อาจถูกประทานแก่ผู้อื่นด้วยเช่นกัน เธอครุ่นคิดถึงความหมายของเรื่องนี้อยู่นาน จนกระทั่งศรัทธากลับมาเติมเต็มหัวใจอีกครั้ง ในช่วงเวลานี้ และ ณ สถานที่แห่งนี้ ซังก์ตาแห่งคณะจำต้องประกอบพิธีมิสซาให้แก่ผู้ล่วงลับอีกครั้ง "ไม่ว่าท่านจะมาจากที่ใด ขอให้ท่านพบกับการพักผ่อนชั่วนิรันดร์ในที่สุด Aeternam habeas requiem"

ก้อนหินแตกร้าวและสลายเป็นผงคลี ขณะที่ฝุ่นละอองรั่วไหลออกมาตามช่องนิ้วมือของซังก์ตา รัศมีที่กะพริบอยู่นั้นก็สลายหายไปในอากาศในที่สุด