คิดถึงบ้าน

"มาทำขนมไหว้พระจันทร์กันเถอะ" ฉันพูดออกไปโดยไม่ทันคิด อีธานตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด วอลคอฟที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาวางขวดโคห์ลลงบนโต๊ะ ตบต้นขาตัวเอง แล้วตะโกนต่อว่า "ขนมไหว้พระจันทร์! เพื่อนเอ๋ย! มาทำขนมไหว้พระจันทร์กันเถอะ!"

อีธานพยายามโบกไล่กลิ่นเหม็นของโคห์ลออกจากอากาศ และล้มเลิกความพยายามเมื่อมันไม่ได้ผล จากนั้นเขาก็ซักถามวอลคอฟและพยายามให้เขาอธิบายว่าขนมไหว้พระจันทร์คืออะไร เพื่อเช็คว่าเป็นโคห์ลที่พูดแทนเขาหรือเปล่า "มัน... มันคือเค้กชนิดหนึ่ง! อ๋อใช่! เออร์ซุสซินดิกัตอันภาคภูมิใจก็มีเค้กเหมือนกัน! เราทำเค้กเก่งที่สุด" วอลคอฟพูดเสียงเลื้อยแล้วมองมาที่ฉัน "ฉันแค่ล้อเล่น..."

"ได้เลย"

อีธานทุ่มสุดตัวให้กับแผนตลกๆ นี้ก่อนที่ฉันจะพูดจบประโยคด้วยซ้ำ เขารู้ประวัติศาสตร์และประเพณีของชาวยานมากกว่าคนยานตัวจริง (ก็คือฉัน) เขาน่าจะรู้ว่าเทศกาลไหว้พระจันทร์ยังอีกเดือนครึ่ง และไอเดียขนมไหว้พระจันทร์นั้นก็เป็นแค่เรื่องเหลวไหลที่ฉันพูดออกไปโดยไม่ทันคิด แต่ในตอนนั้นเองที่ฉันได้เรียนรู้ว่าทำไมชายผู้พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะทำตัวเป็นคนโคลัมเบียเข้มงวดและเคร่งขรึมถึงเลือกที่จะบ้าคลั่งไปกับพวกเรา เพราะสงครามแอกเจลอยจบลงแล้ว เมื่อครู่นี้เอง ข่าวชัยชนะมาถึงด่านสื่อสารของเรา — ผู้บัญชาการปลายทางและวีรบุรุษทั้งสี่สิบบุกเข้าไปในออโรร่า ปราบศัตรู และปลดปล่อยทุกคนจากสงครามแอกเจลอย ไม่มีใครในพวกเราเชื่อในตอนแรก แต่แทบไม่มีแองค์ฮอร์บินผ่านมาเป็นเวลาหลายวัน และด่านของเราแทบไม่ถูกโจมตีแบบแอกเจลอย-รัชอีกเลย ทั้งหมดนี้ทำให้เราตระหนักว่าสงครามอาจจบลงจริงๆ แล้ว แต่น่าเสียดายที่การทำให้สงครามออกไปจากความคิดนั้นยากกว่า พวกเราสามคนปรับตัวเข้ากับชีวิตหลังสงครามได้ไม่ดีนัก ฉันจะจ้องมองตอแขนที่เคยเป็นแขนของฉันอยู่นานหลายชั่วโมง วอลคอฟขโมยสารป้องกันการแข็งตัวเพราะซื้อโคห์ลไม่ไหว ส่วนอีธาน...ก็เขียนไดอารี่ต่อไปเรื่อยๆ ฉันเคยเหลือบเห็นสิ่งที่เขาเขียน — ความตาย สหาย บ้าน... ประโยคที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์กองพะเนินที่ไม่มีจุดประสงค์อื่นใดนอกจากเติมเต็มหน้ากระดาษ แต่คำที่แตกสลายเหล่านี้กลับเจ็บปวดลึกๆ ปีเหล่านั้นเปลี่ยนเด็กหนุ่มขี้อายไร้ประสบการณ์ให้กลายเป็นคนวัยกลางคนที่ต้องพึ่งความสงสาร ผู้รอดชีวิตผู้โชคดี ใช่... แต่ด้วยราคาเท่าไหร่? ฉันทิ้งอะไรไว้เบื้องหลังบ้าง? ฉันพยายามนึกถึงบันไดหินที่นำไปสู่บ้านเก่าที่ชางซู สูตรขนมไหว้พระจันทร์ที่ปู่ย่าตายายของฉันใช้ในเทศกาลไหว้พระจันทร์ สหายร่วมรบคนแรกที่ล้มลงข้างกาย... ทั้งหมดนี้กลับกลายเป็นภาพเลือนราง ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกว่าไอเดียขนมไหว้พระจันทร์ของฉันมันช่างน่าขบขัน ทาลอส-II ไม่มีดวงจันทร์ "ดวงจันทร์" นั้นแท้จริงแล้วคือทาลอส-I เพื่อนร่วมงานของฉันที่สำนักเทียนซื่อนำเทศกาลของชาวยานมาสู่ทาลอส-II และปรับให้เข้ากับปฏิทินเวลาอันยิ่งใหญ่ของที่นี่อย่างระมัดระวัง เพื่ออะไรกัน? เราได้ดวงจันทร์ปลอมๆ บนท้องฟ้า ยี่สิบสี่ฤดูกาลตามประเพณีของเราไม่อาจสอดคล้องกับสภาพอากาศท้องถิ่นได้... สถานที่ทั้งหมดนี้แปลกแยก และเราเป็นเพียงเงาเร่ร่อนที่ถูกตัดขาดจากบ้านแท้จริงของเรา ทาลอส-II ทำให้เราหวาดกลัว มอบฝันร้ายนับไม่ถ้วนถึงสัตว์ประหลาดตัวใหม่ที่โผล่ขึ้นมาจากทะเลหรือร่วงลงมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืน ความทะเยอทะยานอันภาคภูมิใจของนักบุกเบิกอย่างเราถูกบดขยี้เป็นผุยผงในการล่าถอยทางใต้ของเรา "มาทำขนมไหว้พระจันทร์กันเถอะ" ฉันยืนกรานอย่างดื้อรั้น อีธานจึงเตรียมแป้งด้วยแป้งสาลีโปรตีนต่ำ ฉันบดแท่งพลังงานและเติมช็อกโกแลตเพื่อทำไส้ ส่วนวอลคอฟ...เขาใช้อาร์ตส์แช่แข็งน้ำเพื่อทำแม่พิมพ์ หลังจากทำงานสองชั่วโมง เราก็มารวมตัวกันและพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะกินก้อนกลมสีน้ำตาลรูปทรงบิดเบี้ยวและอุ่นๆ ที่แทบไม่หวานเลย วอลคอฟสาบานถึงความแท้ของขนมไหว้พระจันทร์ของเรา ฉันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจเก็บคำหยาบคายอันเดือดดาลไว้ใช้ในโอกาสอื่น อีกสองชั่วโมงผ่านไปฉันตื่นขึ้นมาบนหิมะ "ดวงจันทร์" อยู่ในสายตาของฉัน และฉันก็ได้เรียนรู้ด้วยตัวเองว่าทำไมพวกเขาถึงเรียกสารป้องกันการแข็งตัวว่า "แสงจันทร์" แต่ตอนนั้นเองที่ฉันรู้สึกว่าทาลอส-I อันซีดจางนั้นสว่างกว่าดวงจันทร์แห่งเทอร์รา น่าเสียดายที่ความทรงจำของฉันเกี่ยวกับดวงจันทร์ที่บ้านก็เลือนรางเช่นกัน "มันสำคัญจริงๆ หรือ?" นางฟ้าโคห์ลแห่งสารป้องกันการแข็งตัวกระซิบ "คงไม่หรอก" ฉันตอบ "เราได้ดวงจันทร์ดวงใหม่เอี่ยมในดินแดนอันห่างไกลนี้ และเราได้หยั่งรากลงแล้ว"

ตรงนั้นเองที่ฉันรู้สึกว่าสงครามได้จากฉันไปจริงๆ แน่นอนว่าดาวเคราะห์ดวงนี้ยังคงทำให้ฉันหวาดกลัว แต่เมล็ดพันธุ์แห่งความหวังเล็กๆ ได้งอกขึ้นแล้ว ฉันกลับไปที่ด่านเพื่อฟังวอลคอฟและอีธานพูดคุยเกี่ยวกับข่าวกรองล่าสุด การปะทะเล็กๆ น้อยๆ ในค่ายผู้ลี้ภัย และการแลกเปลี่ยนของขวัญเทศกาลที่ด่านอื่นๆ... สงครามอยู่เบื้องหลังเราแล้ว และโลกอันกว้างใหญ่ของทาลอส-II กำลังรอคอยอยู่ ยุคแห่งการฟื้นฟูและอนาคตกำลังมาถึง ตอนนี้ฉันมีศรัทธาว่าความหวังได้กลับคืนมาสู่พวกเราแล้ว — ข้อความคัดจากบันทึกไดอารี่ของชาวเทียนซื่อในคืนก่อนสงครามแห่งความอัปยศ