ความเจ็บปวดลวง

แก่นแท้ที่แนะนำให้ฝัง

แนะนำแก่นแท้ที่มีค่าสถานะอย่างใดอย่างหนึ่งต่อไปนี้:

การกดขี่: ความทุกข์ทับซ้อน

ข้ารู้ดี นี่เป็นความพยายามครั้งที่ 1299 ของข้าที่จะลืมทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้าและเสน่ห์ของเจ้า แต่ข้าล้มเหลว... เราเคยใกล้ชิดกันมาก และอยู่เคียงข้างกันมานาน ข้าจะทิ้งความทรงจำเหล่านี้ไปได้อย่างไรกัน...?

โอ้ มือซ้ายอันเป็นที่รักของข้า

ผ่านมาหนึ่งปีแล้วนับตั้งแต่ข้าต้องตัดเจ้าทิ้งเพราะติดเชื้อบลైท์ในการทดลองวัสดุศาสตร์ แต่ข้ายังรู้สึกถึงการมีอยู่ของเจ้า ข้ายังรู้สึกถึงการตอบสนองทุกครั้งที่ข้าเหยียดหรืองอนิ้วที่หายไป หรือโบกฝ่ามือที่ไม่มีอยู่แล้ว แพทย์เรียกมันว่าความเจ็บปวดลวงตา และบอกว่าเป็นอาการทั่วไป สิ่งที่ข้าต้องทำมีเพียงทำใจให้สงบ และอาจยอมรับการรักษาสักสองสามครั้ง แต่ข้ารู้จักหมอเถื่อนเมื่อเห็นมัน ข้ารู้จักพวกเขาดี เราเพียงแค่ถูกแยกจากกัน ข้าไม่ได้สูญเสียเจ้าไป นั่นคือสิ่งที่แน่นอน ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่ไหน แม้ว่าตอนนี้ข้าจะยังไปหาเจ้าไม่ได้ เจ้าอยู่ใน อีเธอร์ไซด์ ......

อีเธอร์ไซด์ ที่รักของข้า แหล่งความยุ่งยากที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เราเผชิญร่วมกัน ตั้งแต่ครั้งยังเป็นนักเรียนและหลังจากที่เราเข้าร่วมห้องปฏิบัติการอีเธอร์เทคเคลื่อนที่ อีเธอร์ไซด์มีอิทธิพลต่อชีวิตเราเสมอมา มีใครอีกหรือที่รู้เรื่องอีเธอร์ไซด์มากกว่าเรา คงไม่มีแล้วล่ะ... เดี๋ยวก่อน ไม่สิ... ข้าคิดว่าพวกเขามีอยู่จริง เหล่าเอนด์ฟีลเดอร์... ที่ทำงานในห้องแล็บที่ดีที่สุดของ TGCC และ UWST... และพวกประหลาดที่เร่ร่อนอยู่ในป่าดงพงไพรแต่มีความสามารถพิเศษ พวกเขาก็มีความรู้เกี่ยวกับอีเธอร์ไซด์มากเช่นกัน นี่จึงเป็นเหตุผลที่ข้าสับสน ที่รัก การที่ข้าหาเจ้าไม่พบทำให้ข้าตระหนักว่าข้าแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอีเธอร์ไซด์เลย ไม่ควรมีสิ่งมีชีวิตใดอยู่ที่นั่น ข้าไม่ควรรู้สึกถึงเจ้าเลยด้วยซ้ำ แต่ความรู้สึกอ่อนโยนที่แผ่ออกมาจากตอที่เจ้าถูกตัดขาดกลับชัดเจนและสมจริงเหลือเกิน ส่วนหนึ่งของจิตใจข้ากำลังต่อสู้กับอีกส่วนหนึ่ง บทสรุปนี้ทำให้องค์ความรู้ที่ข้าสร้างขึ้นอย่างพิถีพิถันมาหลายปีพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ข้าคิดว่าข้าต้องออกไปข้างนอกสักหน่อย ......

พวกเขาเริ่มฉีดยาระงับประสาทให้ข้าแล้ว ......

ข้าออกไปตามหาเพื่อนร่วมชั้นเก่า เราเติบโตและศึกษาร่วมกัน และใช้เวลาหลายปีพยายามเอาชนะกันในงานและปัจจัยผลกระทบของโครงการวิจัยของเรา เขาตกใจกับคำถามที่ดูตื้นเขินและชัดเจนของข้า... ข้าเพียงถามความเห็นของเขาเกี่ยวกับอีเธอร์ไซด์ แต่เขากลับตอบคำถามข้าด้วยคำถามอีกข้อ: ข้ามองการขึ้นของดวงอาทิตย์และการตกของดวงจันทร์อย่างไร หรือสี่ฤดูกาล ข้าบอกเขาว่าข้าเป็นส่วนหนึ่งของวัฏจักรฤดูกาล และส่วนหนึ่งของข้าพักอยู่ในดวงอาทิตย์ขึ้นและดวงจันทร์ตก จากนั้นเขาก็โทรแจ้งตำรวจ เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยสาธารณะของลาฟันโตมามาถึงอย่างรวดเร็ว ......

ข้าเชื่อว่าข้ามาถึงฟาร์มอัตโนมัติของ UWST แล้ว การโน้มน้าวยามรักษาความปลอดภัยอดีตโอธคีปเปอร์ว่าข้าไม่ใช่แลนด์เบรกเกอร์ปลอมตัวมานั้นเป็นเรื่องท้าทายพอสมควร เขาแบ่งอาหารให้ข้าและเรานั่งอยู่หน้าเตา ดื่มฉลองด้วยมือขวาที่ดีของเรา ข้าถามคำถามเดียวกันกับเขา ความโกรธเกรี้ยว ความเกลียดชัง และความขี้ขลาดเล็กน้อยปรากฏในดวงตาของเขา เขาดื่มจนหมดถ้วยแล้วเล่าเรื่องที่เขาเคยได้ยินตอนเป็นเด็กให้ฟัง เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการสังหารมหาสมุทร ไฟลุกโชนอยู่ในอกของเขา ข้าไม่อาจปล่อยให้ไฟนี้ทำร้ายเจ้าได้ โชคดีที่ข้าพกยานอนหลับติดตัวมาด้วย ......

ตอนนี้ข้ารู้สึกถึงเจ้าได้ชัดเจนมาก ......

หญิงชาวอาร์โคซอเรียนั่งอยู่ในกลุ่มเดนสแต็ก ฮะ นางคิดว่าการแสดงของนางน่าประทับใจ แต่ข้ามองทะลุนางได้ ข้าเคยใช้เจ้าพลิกอ่านตำราหลายเล่มเกี่ยวกับเหล่าผู้พิชิตและผู้ปกครองที่ถูกจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์... ข้ารู้จักคำโกหกที่พ่นออกมาจากคนประเภทนาง ฟังเสียงของนางสิ เปลือกอันว่างเปล่าของคำสัญญาที่นางเคลือบน้ำตาล นางปฏิบัติต่ออีเธอร์ไซด์เหมือนเป็นเครื่องมือ... แน่นอน ข้าอาจเห็นภาพหลอนเพราะความหิวโหยอย่างรุนแรงก็ได้ อย่างไรก็ตาม ถ้าการแสดงและความละครของนางหลอกข้าได้ นางก็เก่งมากในสิ่งที่นางทำจริงๆ ......

ข้ารอไม่ไหวอีกแล้ว ข้าจะไปตามหาเจ้า เทียนซือผู้ร่ายฟ้าเลย ฟาแห่งสายฟ้ายังไม่ทันสังเกตเห็นข้าตอนที่ข้าแทรกซึมเข้าไปในเขตกีดกัน... ข้าน่าจะหาทางที่นำไปสู่ที่อยู่ของเจ้าได้ ......

สีสันเหล่านี้งดงามเหลือเกิน ข้าต้องเข้าไปในนั้น ถึงเวลาแล้ว... ที่จะไปและกลายเป็นหนึ่งเดียวกับมัน