Thunderberge

เธอมองเห็นมันชัดเจนกว่าใคร ๆ

การก้าวผ่านประตูเป็นการเดินทางที่รวดเร็วกว่าที่เธอจินตนาการไว้เล็กน้อย ดวงตาของเธอมองเห็นภาพลวงตาและสีสันที่บรรยายไม่ได้ ผิวหนังของเธอรู้สึกถึงสัมผัสที่ไม่จริงแตะต้องผ่านไป มีอาการวิงเวียนวูบวาบ เสียงพึมพำที่ดังเป็นช่วง ๆ และเศษเสี้ยวของอดีต ตามมาด้วยความหนาวเหน็บของฤดูหนาวที่นำไปสู่บางสิ่งที่หนาวเหน็บยิ่งกว่าอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างรู้สึกสมจริงสำหรับเธอเหลือเกิน เธอรีบถามทุกคนรอบตัวและได้รับคำตอบที่ต่างกันไป บางคนบอกว่ามันจบลงในพริบตาเดียว บางคนหอบเหนื่อยและอ้างว่าพวกเขาติดอยู่ในสภาวะหยุดนิ่งนานหลายวัน เธออยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสิ่งที่เธอเห็น เพราะความอยากรู้อยากเห็นเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติเธอ เธอใช้เวลาหลายชั่วโมงจดจำหย่อมสี เส้น และเฉดสีที่ไม่สม่ำเสมอที่ปกคลุมสิ่งเหล่านั้น กระนั้นทั้งหมดก็ยังคงชั่วครู่และไร้ความหมายราวกับความฝันกลางวันในฤดูใบไม้ผลิ จากนั้นเธอก็เห็นลำแสงราวกับใยไหมและภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวอันชัดเจนโดยไม่มีกำแพงกั้น เธอได้ประจักษ์แจ้งถึงทาลอส กาลเวลาไม่เคยนำพระอาทิตย์ขึ้นมาสู่ขั้วโลกของทาลอส-II โลกใหม่อันใหญ่โตครอบงำสายตาของทุกคน และมันตรึงจิตวิญญาณของเธอไว้ด้วยพลังที่เหนือกว่าศิลปะของราชาแม่มดเสียอีก เธอไม่อาจละสายตาไปจากมันได้ เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาตินี้จะดึงดูดเธอได้เช่นเดียวกับที่ความรู้และความมั่งคั่งเคยครอบครองความสนใจของเธอทุกอย่าง อันที่จริง เธอไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าภาพจักรวาลนี้จะจัดเป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติได้หรือไม่ เธอใช้เวลาสำรวจ Talos อย่างละเอียด มันคือทรงกลมมหึมาที่แทบจะนิ่งสนิท ห่อหุ้มด้วยสีฟ้าอ่อนและประดับด้วยวงแหวนที่คล้ายขอบกลีบดอกไม้ ราวกับริบบิ้นสวยงามที่เธอเคยเห็นแค่จากจักรเย็บผ้าของป้าเท่านั้น ขณะที่เธอจ้องมอง เธอตระหนักว่า "ความนิ่งสนิท" ของ Talos เป็นเพียงภาพลวงตาที่มันเล่นกับเธอ มันเคลื่อนไหวด้วยจังหวะที่แทบจะสังเกตไม่ได้และเปล่งประกายอย่างแผ่วเบา เธอได้ยินเสียงลม แต่แล้วการเคลื่อนไหวก็หยุดลงอย่างรวดเร็ว และ Talos กลับกลายเป็นยักษ์ที่นิ่งสนิทอีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นแรงขณะที่ความคิด ความทรงจำ และไอเดียต่าง ๆ ระเบิดพรั่งพรูเข้ามาในหัวอย่างไม่เป็นระเบียบ เธอจำได้ถึงตอนที่ส่งข้อสอบ Arts ครั้งแรกเมื่อยังเป็นเด็กหญิง และช่วงเวลาที่เธอสำเร็จการศึกษาขั้นสูงที่ Spire เธอเห็นพ่อแม่ของเธอ อาจารย์ของเธอ มือที่ยื่นออกมาจากซากปรักหักพัง และผืนทรายที่ไหลอยู่ไกลลิบ สิ่งสุดท้ายที่เธอเห็นขณะทรงตัวอยู่ริมชายฝั่งอันมืดมิดคือใบหน้าของตัวเอง ท้องฟ้าแห่ง Leithanien และเพื่อนในวัยเด็กที่เคยนับดาวด้วยกัน ทุกคนสวมใบหน้าของเธอเอง เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอรู้สึกถึงแรงกระตุ้นอันแรงกล้าของความรักที่เปี่ยมด้วยไฟ หัวใจของเธอโหยหา Talos และเธอพร้อมทำทุกอย่างเพื่อสัมผัสยักษ์ตนนั้น เธอเชื่อว่าเทหวัตถุยักษ์นั้นคือปมที่ผูกทุกสิ่งเข้าด้วยกัน และสายสัมพันธ์เหล่านี้ทำให้ Originium ที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอกระซิบเป็นเสียงประสาน นั่นคือวันที่เธอหยุดเปลี่ยนแปลง เธอต้องกลายเป็นผู้มีชีวิตยืนยาว เช่นเดียวกับโลกที่เธอตกหลุมรักอย่างสิ้นหวัง