White Night Nova

แก่นแท้ที่แนะนำให้ฝัง

แนะนำแก่นแท้ที่มีค่าสถานะอย่างใดอย่างหนึ่งต่อไปนี้:

แผลงฤทธิ์: ราตรีขาวโนวา

เธอเริ่มคิดว่าทำไมเธอถึงถูกเลือกให้ปฏิบัติภารกิจนี้ เพราะเธอเชี่ยวชาญ Arts สายความเย็นจัดและปรับตัวเข้ากับทุ่งน้ำแข็งได้ดี แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือทักษะการนำทางในดินแดนรกร้างของเธอ มันเป็นสัญชาตญาณของเธอ เธออ่านดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืนและใช้มันเป็นสัญญาณนำทางได้ Order of Steel Oath เพิ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อไม่ถึงปีก่อน เธอคือผู้สมัครที่ดีที่สุดสำหรับการเป็นสอดแนมและเป็นผู้ที่สามารถเชื่อมโยงอารยธรรมที่ถูกตัดขาดจากกันได้อีกครั้ง เธอเข้าใจภารกิจของตนและออกเดินทางพร้อมกับฮาร์ดไดรฟ์นั้น ฮาร์ดไดรฟ์บรรจุข้อมูลทั้งหมดที่ Order of Steel Oath รวบรวมมาตลอดปีเกี่ยวกับดินแดนเหนือ ศัตรู และพันธมิตรของพวกเขา ดวงวิญญาณผู้กล้าหาญเหล่านั้นเคยก้าวออกจากกลุ่มและรวมตัวกันเป็นขบวนแยกต่างหาก พวกเขาสาบานคำสาบานเหล็กอันแน่วแน่และออกจากอารยธรรมมุ่งหน้าสู่ดินแดนเหนือ กลับเข้าสู่ทุ่งสงครามที่ถูกทำลายล้าง ที่นั่นพวกเขาใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อเพื่อเบี่ยงเบนการโจมตีของ Aggeloid... หลายคนมองการจากไปของพวกเขาว่าเป็นสัญญาณ — สัญญาณของการล่มสลายของอารยธรรมที่ใกล้เข้ามา พวกที่มองโลกในแง่ร้ายเชื่อว่าเมื่ออารยธรรมเริ่มระดมคนให้เสียสละตนเองแล้ว มันย่อมต้องดำเนินต่อไปเพื่อคัดกรองคนบางกลุ่มเข้าสู่เครื่องบดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้... ผู้เสียสละตนเองเหล่านี้ ซึ่งปัจจุบันเราเรียกว่า Oathkeepers รู้ดีถึงเรื่องนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเชื่อมโยงอารยธรรมเข้าด้วยกันอีกครั้ง ข้อมูลที่ได้มาด้วยชีวิตของพวกเขาต้องกลายเป็นดาวนำทางเพื่อส่องสว่างเส้นทางข้างหน้า และตอนนี้ "ดาว" ดวงเล็กที่เพิ่งถือกำเนิดนี้พักอยู่ในเป้สะพายหลังของผู้ส่งสาร เธอหายใจหอบหนักในทุกย่างก้าวท่ามกลางอากาศหนาวเย็นและหิมะ เลือดไหลลงตามแขนของเธอและหยดลงเต็มพื้น แขนซ้ายและขาซ้ายของเธอเกือบแหลกละเอียดไปทั้งหมด เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดร้อนแรงทุกครั้งที่ชิ้นกระดูกเสียดสีกับเนื้อเยื่ออ่อน บาดแผลของเธอเกิดจาก Aggeloid ชนิดใหม่ที่ไม่เคยถูกบันทึกไว้มาก่อน ผู้ส่งสารนึกถึงประตูป้อมปราการ... บางทีอสูรกายตนนี้อาจถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นอาวุธล้อมเมือง ความคิดสะเปะสะปะแล่นผ่านหัวของเธอ เมื่อ Oathkeepers เดินทัพไปทางเหนือครั้งแรก พวกเขาพบ Aggeloi ที่ไม่เคยถูกบันทึกไว้แทบทุกวัน ดูเหมือนว่าพวกเขาถูกล้อมโดยผู้สอบสวนที่กระตือรือร้นเกินไปที่จะอวดคลังเครื่องมือทรมานของตน Aggeloi ที่ถูกออกแบบมาเพื่อสังหารและล้างผลาญด้วยประสิทธิภาพที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เริ่มปรากฏตัวไปทั่วสนามรบ การเอาชนะฝูงนี้จะต้องแลกมาด้วยราคาแพง — มันต้องใช้ชีวิตนับไม่ถ้วนที่มุ่งมั่นเดินหน้าอย่างไม่ลดละ...

"เอาชนะฝูงนี้... ใช่แล้ว..."

ผู้ส่งสารจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ เธอ ไม่ใช่ Aggelos ต่างหากที่เป็นผู้ชนะในศึกครั้งนั้น... เธอคือผู้ที่แช่แข็งกลุ่มก้อนหินขนาดใหญ่หนักอึ้งที่คลุ้มคลั่งนั้น ... และทุบมันจนแตกกระจาย... เศษชิ้นส่วนของมันประกายแสงในแสงอาทิตย์ราวกับดวงดาวเอง ความคิดอื่นๆ เริ่มผุดขึ้นมา "ดวงดาวสามารถนำทางฉันได้ พ่อกับแม่สอนฉันว่าดวงดาวสามารถนำทางนักเดินทางในดินแดนรกร้างได้... ไม่สิ... เราคือดวงดาวเอง... ฉันต้องบอกพวกเขาว่าเรายืนหยัดอยู่ในดินแดนเหนือไกลโพ้นที่หนาวยิ่งกว่าความตาย... พวกเขาจะได้ยินเรื่องนี้ ... และจุดประกายเถ้าถ่านแห่งความหวัง..."

เลือดของเธอไหลออกมามากขึ้นและซึมลงสู่ชั้นดินเยือกแข็งถาวร "แต่ดาวอยู่ที่ไหน มันอยู่ในมือฉันหรือเปล่า "ฉันอยู่ที่ไหนกัน "ฉันมองไม่เห็นมัน ค่ำคืนโอบล้อมอยู่ตรงหน้าฉัน แต่ทำไม ... ทำไมไม่มีดาวดวงไหนส่องแสงให้ฉันเลย"

......

"เป็นเพราะดาวดวงเก่าได้เลือนหายไปแล้ว แต่ดาวดวงใหม่ยังไม่ถือกำเนิด..."

เธอพยายามยกมือขึ้นให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้... Arts ของเธอทำให้น้ำแข็งงอกขึ้นจากพื้นดินที่เปื้อนเลือดใต้ร่างเธอ คืบคลานขึ้นตามร่างกาย ปกคลุมใบหน้าของเธอ ไหลผ่านความยาวของแขนของเธอ และเอื้อมขึ้นสู่ท้องฟ้า ปลายของมันชี้ไปยังความปลอดภัย "สูงขึ้นไปอีก สูงขึ้นไปอีก... จงเป็นดาวโนวาที่ชี้ทาง" ความคิดสุดท้ายของเธอตกผลึกลง สิ่งที่เหลืออยู่คือดาวดวงใหม่ที่ถือกำเนิดขึ้นจากน้ำแข็งเยือกเย็นทั้งมวล ......

เธอคงไม่มีทางรู้ว่าหลังจากผ่านไปหลายสัปดาห์ ผู้ส่งสารคนอื่นๆ เดินตามแนวทางของเธอและไปถึงทางใต้ไกลออกไป การเดินทางของพวกเขาสิ้นสุดที่ขอบของชั้นดินเยือกแข็งถาวร มีคนตามมาอีกมากมาย นักร้องแห่งบทเพลงฮันนาอันเจ็บปวด นักเดินทางที่ต้องข้ามผ่านทุ่งสงคราม...

"โนวา" ดวงน้อยนั้นถูกส่งต่อไปยังผู้คนมากมาย ณ จุดหมายปลายทางสุดท้าย เรือลำใหญ่ที่ชื่อว่า Dijiang ได้ใช้มันเพื่อส่องสว่างท้องฟ้าทางเหนือ