Grand Vision

แก่นแท้ที่แนะนำให้ฝัง

แนะนำแก่นแท้ที่มีค่าสถานะอย่างใดอย่างหนึ่งต่อไปนี้:

สภาวะ: Long Time Wish

"ดูเหมือนจะเป็นบ่อน้ำ..."

เขาพิงข้อศอกบนราวกันตกของดาดฟ้าสังเกตการณ์ และปล่อยสายตาให้ไล่ตามขวดเปล่าใบที่สิบสองที่ปลิวไปกลางอากาศ ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่ทะเลอันไกลโพ้น จากนั้นเขาก็เห็น "วงแหวน" อันยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาทำงานอยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มองมันจากมุมสูงเช่นนี้ "มันมีไว้เพื่ออะไรกันนะ ที่พักพิงใต้น้ำบางอย่างหรือเปล่า ฉันจำได้ว่าเคยได้ยินว่ามันใช้สำหรับยิงหรือปล่อยอะไรสักอย่าง..."

เขาเริ่มเดาไปต่าง ๆ นานา แต่ก็รีบข่มความคิดที่พลุ่งพล่านของตัวเองเอาไว้ การมีอยู่ของสถานที่แห่งนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย... หากเขาได้ผ่านการคัดเลือกเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ก่อนที่เขาจะเสียดวงตาข้างหนึ่งและทั้งทีมไปในสมรภูมิ เขาอาจได้เห็นงานลับสุดยอดที่กำลังดำเนินอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ แต่ตอนนี้เขาไม่รู้สึกถึงความภาคภูมิใจหรือแรงผลักดัน ที่จะมีส่วนร่วมกับอนาคตของมนุษยชาติอีกต่อไป คุณธรรมเหล่านั้นถูกฝังไว้ใต้กระดูกของสหายร่วมรบของเขาแล้ว ตอนนี้เขาเป็นเพียงคนงานขัดพื้นดาดฟ้าธรรมดาๆ... "นายจ้างของฉันคือใครนะ" เขาคิดขณะก้มมองบัตรประจำตัวพนักงาน Endfield Industries ก็ช่างเถอะ ทุกที่ก็เหมือนกันหมด... Endfield, UWST, TGCC, HAS... ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลาย ผู้นำระดับสูงของทุกฝ่ายมารวมตัวกันที่แห่งนี้ ซึ่งอยู่ห่างไกลจากสมรภูมิใหญ่ เพื่อทำงานในโครงการขนาดมหึมาอีกครั้ง...

"มันคงจะล้มเหลวอยู่ดี แนวหน้ากำลังล่มสลายทีละแห่ง พื้นที่ที่อยู่อาศัยได้กำลังถูกบีบให้หายไป พวกเขาจะหาอะไรมาพลิกสถานการณ์ความพ่ายแพ้นี้ได้จริงหรือ "เฮ้อ หยุดคิดเรื่องนี้เถอะ... เดี๋ยวปวดหัวเปล่าๆ..."

หากเขาจะใช้ชีวิตอย่างไม่แยแสอะไรเลย เขาก็ควรทำให้สุดโต่งไปเลย แต่เขาก็ยังคงได้ยินคนพูดลับหลัง — ลูกคนเดียวของตระกูลนักรบผู้ทรงเกียรติ ดาวรุ่งที่ยอมจำนนต่อความรังเกียจตัวเอง ผู้เต็มใจรับงานขัดพื้นดาดฟ้าเพื่อให้ห่างไกลจากสมรภูมิรบให้มากที่สุด — ใช่แล้ว หูของเขายังคงได้ยินคำพูดเหล่านั้นอยู่เป็นระยะ เขาแปลกใจที่คำพูดเหล่านี้ยังคงทำร้ายจิตใจเขาได้ นั่นคือเหตุผลที่เขามาที่แห่งนี้เพื่อปลดปล่อยตัวเอง แน่นอนว่าการปลดปล่อยนั้นก็หนีไม่พ้นการสงสารตัวเองและเหล้าอีกหลายขวด ขวดเปล่าใบที่สิบสามถูกโยนทิ้งและตกลงสู่ทะเล แล้วทำไมเขาถึงรู้สึกแย่ขนาดนี้ล่ะ มีอะไรที่เขายังทำใจไม่ได้หรือ เหรียญตราเกียรติยศ? เขาทิ้งมันไปแล้ว อาวุธคู่ใจของเขา? เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าฝังมันไว้ที่ไหน "อ้อ... ใช่ ยังมีอีกสิ่งหนึ่ง"

เขาถอดผ้าปิดตาออก แล้วควักสิ่งที่ไม่เคยอบอุ่นออกจากเบ้าตา ตาเทียมที่ทำจากทองคำและ Origocrust จ้องมองเขากลับจากฝ่ามือ ในเรื่องเล่าที่สืบทอดมาหลายชั่วอายุคน ดวงตานี้ถูกหล่อขึ้นจากทองคำที่จักรพรรดิพระราชทาน... บรรพบุรุษของเขาย่ำเท้าผ่านสมรภูมิในสงครามสี่จักรพรรดิและได้เห็นการล่มสลายของกอล... ไม่ว่าพวกเขาจะกลายเป็นขุนนางผู้ทรงอำนาจหรือนักสำรวจแห่ง Terra ดวงตานี้ก็ถูกส่งต่อให้ทายาทรุ่นต่อไปเสมอ เขา ผู้เป็นความล้มเหลวที่น่าอับอาย คือทายาทคนสุดท้าย รัศมีเกียรติยศของตระกูลเขาส่องผ่านม่านตาที่ล้อมด้วยลวดลายทองคำ และฉายแสงอันน่าขนลุกเข้าสู่จิตวิญญาณของเขา เขากำมือแน่นและกำนิ้วรอบมรดกตกทอดของสายเลือดที่ไม่เคยขาดสาย แล้วโยนมันลงสู่ทะเลโดยไม่ลังเล "นั่นไง เสร็จแล้ว สะอาดและเงียบสงบ"

เหล้าที่อยู่ในตัวเขาหมุนวนจนเขาเรอออกมา วงแหวนที่อยู่ไกลออกไปนั้นดูเหมือนบ่อน้ำมากขึ้นเรื่อยๆ เขานึกถึงบ่อน้ำแห่งการอธิษฐานที่เขาเคยเห็นในหมู่บ้านเล็กๆ ที่เขาบังเอิญผ่านไประหว่างการเดินทางรอบ Terra ผู้คนโยนเหรียญทองและเหรียญเงินลงในบ่อน้ำแล้วอธิษฐานให้ความปรารถนาของตนเป็นจริง มูลค่าของสิ่งของที่โยนลงบ่อจะเป็นตัวกำหนดขอบเขตของคำอธิษฐานที่จะสำเร็จ "ฮึ่ม พวกโง่เขลาแท้ๆ"

ถ้าเป็นเรื่องจริง แล้วสิ่งที่เขาเพิ่งโยนลงบ่อไปล่ะ มันจะทำให้คำอธิษฐานอะไรสำเร็จได้บ้าง ดวงตานี้เป็นสมบัติล้ำค่าที่เป็นประจักษ์พยานแห่งการล่มสลายของชาติอันยิ่งใหญ่ การเปลี่ยนแปลงของอารยธรรม การสังหารหมู่ การเกิดใหม่ การทำลายล้าง และความอดทน บ่อน้ำนี้จะหลอมมันให้กลายเป็นสิ่งอื่นหรือไม่ "ช่างเถอะ ฉันขอนอนหลับให้ลืมมันไปดีกว่า"

เขายกมือขึ้นและโยนขวดที่สิบสี่ขึ้นสู่อากาศ แล้วจับตามองมันจนกระทั่งมันลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ บ่อน้ำแห่งการอธิษฐานได้ให้คำตอบแล้ว ความเงียบสงัดโดยสิ้นเชิงตามมาด้วยการปรากฏตัวของโครงสร้างผลึกขนาดมหึมา ท้องฟ้าถูกฉีกขาดออกจากกันและเผยให้เห็นเส้นทางแห่ง Originium ร่างอันยิ่งใหญ่มากมายยืนอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆที่ปลายทางถนนสายยาวนี้ ประตูจักรวาลขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเบื้องหลังพวกเขา "ทำไมกันเล่า ฝ่าบาททั้งหลาย ทำไม "เป็นเพราะข้าทิ้งของขวัญจากท่านไปหรือ เพราะข้าละทิ้งประวัติศาสตร์ สายเลือด และเกียรติยศทั้งหมดของข้าไปหรือ"

สหายที่ล้มลงของเขาผุดขึ้นจากถนนแห่ง Originium พวกเขายื่นแขนขาที่เหี่ยวแห้งและอาวุธที่แตกหักออกมา พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขาอยู่ต่อ เขาจึงชักหอกออกมา ซากศพทุกร่างที่เขาแทงทะลุเผยให้เห็นถ้อยคำมากมาย เขาก้มศีรษะอ่านถ้อยคำอันหนักอึ้งเหล่านี้ และพบว่ามันคือชื่อ เขาเห็นชื่อของบิดา ปู่ ปาชา สันตะปาปา ผู้พิพากษาศาสนา สหายแนวหน้า คนงานเหมือง...

เขาเดินตามแม่น้ำแห่งผู้วายชนม์ ผ่านบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ไปทีละคน ในที่สุด บรรดาจักรพรรดิก็ทิ้งชื่อของตนไว้ที่ปลายหอก ด้วยเหตุนี้ เขาจึงยกหอกที่หักขึ้นสูง และพุ่งเข้าใส่ประตูมหึมาตรงหน้าอย่างสุดกำลัง ก่อนที่เสียงคำรามอันดังกึกก้องจะปลุกเขาให้ตื่น วงแหวนใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปเปิดออกสู่ท้องทะเล หอกอันแหลมคมนั้น สิ่งก่อสร้างอันยิ่งใหญ่ที่หลอมรวมจากทุกฝ่ายด้วยความสิ้นหวัง ความหวังทุกเสี้ยว และบาดแผลแห่งการร่ำไห้ทุกหยด ถูกพุ่งเข้าสู่ท้องฟ้าเบื้องบน และในวันที่ ██/██, ██, Dijiang ก็ถูกปล่อยขึ้นสู่ท้องฟ้าสำเร็จ