Rapid Ascent

ฟู่เหยา:

แม่ฝันถึงลูกอีกแล้วเมื่อคืนนี้ ตอนนี้ลูกคงกลับไปที่ไป่เจ่ากับพ่อแล้ว และคงสนุกสนานอยู่กับปู่ย่าตายาย ท้องถนนคงเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารมื้อพิเศษสำหรับคืนส่งท้ายปีใหม่ ได้กินเกี๊ยวหรือยัง หวังว่าคราวนี้พ่อของลูกจะไม่เป็นคนทำเองนะ เขาไม่เคยเรียนรู้วิธีทำให้ถูกต้องเลยสักที — เขาไม่เคยพักแป้งให้ได้ที่ และแผ่นเกี๊ยวของเขาก็หนาไปหรือไม่ก็บางไปเสมอ ถ้าเขายืนกรานจะทำเอง ก็ได้แต่ภาวนาว่าจะไม่พลาดอีก แม่จำได้ตอนที่ลูกอายุขวบเดียว เขาซ่อนเหรียญไว้ในเกี๊ยว แล้วลูกก็สำลักเหรียญนั้นเข้าโดยบังเอิญ หน้าของลูกเขียวไปหมด แม่ตกใจจนพูดไม่ออก โชคดีที่เทียนซือคนเก่าแวะมาเยี่ยมพอดีในเวลานั้น และช่วยชีวิตลูกไว้ได้ น่าเสียดายที่บ้านตู้คอนเทนเนอร์เคลื่อนที่ที่เราเคยกินเกี๊ยวด้วยกันถูก Ankhor ทุบจนพัง ทุกอย่างถูกเจาะจมลงไปในดิน รวมถึงคู่กลอนอันคดเคี้ยวนั้นด้วย ตอนนี้แม่กำลังคุ้มกันทีมงานของฐานบุกเบิกลงไปทางใต้ โชคดีที่พ่อของลูกตอนนี้ไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่ แม่เลยให้เขาพาลูกกลับไปอยู่กับครอบครัวที่เหลือ... ไม่อย่างนั้นลูกคงต้องมาอยู่บนถนนอันโหดร้ายนี้กับแม่ ร้องไห้ไม่หยุดเพราะความหนาวและความหิว เจ้าปีศาจที่เรียกว่า "Aggeloi" นั้นโหดเหี้ยมและไร้เมตตา แต่อย่ากังวลไปเลย แม่ของลูกเป็นปรมาจารย์แห่ง School of Thunder คืนนี้เราหลบภัยอยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่ง หญิงชาวนาคนหนึ่งทำซุปเค้กข้าวปีใหม่จากอาหารที่เราเหลืออยู่แจกจ่ายให้ทุกคน มาม่ายังตัดกระดาษหน้าต่างมาแปะไว้ที่ที่พักชั่วคราวของเราด้วย มีคนงานร้องเพลงประสานเสียงด้วยสำเนียงเออร์ซีนและวิกตอเรียนที่หยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยความหลงใหล มาม่าไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะต้องแยกจากเจ้ากับป๊าป๊าในเทศกาลปีใหม่ครั้งที่สองของเราที่ทาลอส-II มาม่าคิดถึงเจ้านะ และถ้าเจ้าคิดถึงมาม่า ก็แค่บีบตุ๊กตาที่มาม่าซ่อนไว้ในผ้าห่อตัวเจ้า มาม่าทำมันเองนะ มาม่ารู้สึกถึงแรงบีบอันอ่อนโยนของเจ้าได้เสมอ ไม่ว่าจะมีดวงดาวกี่ดวงคั่นระหว่างเรา ด้วยความจริงใจ แม่ ฟู่เหยา:

เจ้ากำลังจะไปโรงเรียนแล้วใช่ไหม มาม่าสงสัยว่าตอนนี้เจ้าตัวสูงแค่ไหนแล้ว เจ้าหน้าเหมือนใครมากกว่ากัน มาม่าหรือป๊าป๊า การเรียนของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง มาม่าขอโทษที่ไม่ได้อยู่ข้างเจ้าเพื่อช่วยทำการบ้าน แม้ว่าป๊าป๊าของเจ้าจะจบจากสถาบัน แต่เขาก็ไม่เคยเข้าใจคณิตศาสตร์เลย หวังว่าเขาจะไม่ทำให้เจ้าเรียนช้าลงนะ พูดถึงเรื่องนี้ วิชาที่เจ้าชอบที่สุดตอนนี้คืออะไร เจ้ารู้ที่มาของชื่อ ฟู่เหยา ไหม มาม่ากับป๊าป๊ามาที่ทาลอส-II เพราะเรารักจักรวาล เจ้าเกิดใต้ประตูจักรวาลพอดี เราคิดว่าเจ้าอาจกลายเป็นเทียนสือแห่งการบินอวกาศ จึงตั้งชื่อเจ้าว่าฟู่เหยา แก่นแท้อันรวดเร็ว แต่ชื่อก็เป็นเพียงความฝัน ความปรารถนาที่แท้จริงของมาม่าคือได้เห็นเจ้าเติบโตอย่างสงบสุข มาม่าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะชอบอ่านหนังสือหรือชอบทำอย่างอื่น มาม่าจะสนับสนุนทางเลือกของเจ้าเสมอ ยามนี้ยากลำบากในสงครามที่เรากำลังต่อสู้ ไม่นานมานี้อาจารย์ของมาม่ามาเยี่ยมและชวนให้เข้าร่วมโครงการสร้างยานลำใหญ่เพื่อโคจรรอบทาลอส-II เราไม่ใช่กลุ่มเดียวที่ทำแบบนี้ ทีมนี้มีชาวเทอร์แรนที่ติดอยู่ที่นี่หลายคน... ทุกคนต่างเสียสละมอบเทคโนโลยีลับ สิ่งประดิษฐ์ และสิ่งมหัศจรรย์ที่มีให้ หลายอย่างเป็นความมหัศจรรย์ทางเทคโนโลยีที่ไม่มีวันสร้างซ้ำได้ แต่พวกเขาก็ยอมทุ่มทุกอย่างเพื่อชัยชนะ ตอนนี้มาม่าเป็นส่วนหนึ่งของโครงการนี้แล้ว แต่มาม่ารับผิดชอบแค่การออกแบบและก่อสร้างโมดูลสนับสนุนเล็กๆ เท่านั้น มาม่าไม่เคยคิดเลยว่าจะไปถึงดวงดาวได้ด้วยพลังของตัวเองเร็วขนาดนี้ แต่ในขณะเดียวกัน มาม่าก็รู้สึกเหมือนรอคอยช่วงเวลานี้มานานเกินไปแล้ว ท้ายที่สุด เราใช้เวลาทนทุกข์บนดาวเคราะห์นี้มากเกินไป และมาม่าพลาดช่วงเวลาที่เจ้าเติบโตไปมากมาย ด้วยความจริงใจ แม่ ฟู่เหยา:

สงครามจบลงแล้ว แต่มาม่าอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขมขื่นกับสิ่งที่เกิดขึ้นหลัง "ชัยชนะ" ของเรา เราไม่สามารถกลับสู่เทอร์ราได้อีกต่อไป ทุกเส้นทางกลับบ้านถูกปิดถาวร เราไม่มีความคืบหน้าใดๆ เลย ไม่เพียงเท่านั้น เรายังเกือบทำลายตัวเองในความขัดแย้งภายในที่ตามมา มาม่าฝันถึงเจ้าอีกครั้ง มาม่าเห็นเจ้าโตเต็มวัยและกลายเป็นเทียนสือผู้ประสบความสำเร็จพร้อมเครื่องมือเทียนสือในมือ แต่พอตื่นขึ้นมา มาม่าจำหน้าเจ้าในฝันแทบไม่ได้เลย เราไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว เจ้ายังจำได้ไหมว่ามาม่าหน้าตาเป็นอย่างไร เจ้าอาจจำมาม่าไม่ได้แล้วตอนนี้ เพราะมาม่าไม่ได้อ่อนวัยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว หงซานเป็นหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่ ซึ่งถูกมอบให้แก่เทียนสือที่พำนักอยู่ที่ทาลอส-II มีเพื่อนร่วมชาติจากแยนอยู่ที่นี่มากมาย เราร่วมกันสร้างสถาบันวิทยาศาสตร์หงซานและเริ่มปลูกพืชผลที่นี่ มาม่าได้แบ่งปันเทคนิคและความรู้เรื่องไฮโดรโปนิกส์ที่เตรียมไว้สำหรับสาธิตเทคโนโลยีการเดินทางอวกาศ ใช้เวลาหลายปีกว่าจะได้ผลผลิตที่อุดมสมบูรณ์ในที่สุด ตอนนี้หลายคนไม่ต้องกังวลเรื่องความอดอยากอีกต่อไปเมื่อเมล็ดพันธุ์ชุดต่อไปพร้อมแล้ว เมื่อยุ้งฉางของเราเต็มและผู้คนของเรามีเสื้อผ้าสวมใส่ มาม่าหวังว่าเราจะได้เงยหน้ามองท้องฟ้าอันสูงส่งอีกครั้ง แม้ว่าประตูจักรวาลจะอยู่ไกลเกินเอื้อม มาม่าจะขึ้นยานลำใหญ่ ขี่กระแสวังวนฟู่เหยาที่ยกตัวขึ้น แล่นผ่านหมู่ดาว และกลับมาพบกับเจ้าอีกครั้ง โปรดรอวันนั้นด้วยนะ ลูกที่รักยิ่งของมาม่า ด้วยความจริงใจ แม่