Never Rest

เมื่อเสียงปืนใหญ่ยิงกึกก้องขึ้นสู่ท้องฟ้า ในที่สุดค่ำคืนก็กลับคืนสู่ป้อมฟอร์จเฟน ไอน้ำหยุดพวยพุ่งเมื่ออักเกลอสตัวสุดท้ายถูกบดขยี้จนแหลกเป็นเศษกรวด เสียงแห่งชัยชนะดังกึกก้องไปทั่วท้องทุ่งน้ำแข็ง เสียงแตรแห่งชัยชนะสะท้อนก้องผ่านป้อมปราการที่พังทลาย ก่อนจะไปถึงสุสานหินที่ใช้เป็นห้องเก็บศพชั่วคราวสำหรับนักรบผู้ล่วงลับ สำหรับช่างตีเหล็กแห่งป้อมฟอร์จเฟน เสียงแตรนั้นกลับให้ความรู้สึกเหมือนคำอำลาครั้งสุดท้ายแก่ทหารมากกว่า ช่างตีเหล็กคนหนึ่งลากเกวียนบรรทุกอุปกรณ์ที่กู้คืนมาได้ และหยุดชะงักอยู่หน้าโอธคีปเปอร์หนุ่มที่หมดลมหายใจไปนานแล้ว เหตุใดช่างตีเหล็กจึงหยุดชะงัก เขากลัวความตายหรือ เขาไม่คิดเช่นนั้น เขาใฝ่ฝันที่จะล้มลงดั่งทหารโอธคีปเปอร์ผู้แท้จริง นับตั้งแต่วันที่เขายื่นใบสมัครเข้าร่วมออร์เดอร์ออฟสตีลโอธ และตั้งแต่วันแรกที่มาถึงประตูป้อมฟอร์จเฟน เขาก็ตั้งใจแน่วแน่ที่จะเป็นตะปูที่ถูกตอกติดอยู่กับตำแหน่งของตนอย่างถาวร มีเพียงสองสิ่งเท่านั้นที่จะหยุดยั้งเขาจากการเหวี่ยงค้อนได้ นั่นคืออนาคตที่เขาใฝ่ฝันได้บรรลุผลแล้ว หรือมีความจำเป็นที่คนอื่นต้องมารับตำแหน่งแทนเขา ช่างตีเหล็กก้มตัวลงและหยิบดาบยาวจากมือของทหารหนุ่มขึ้นมา เขาไม่อาจละสายตาจากใบหน้าของทหารผู้นั้นได้ นี่คือการแสดงความอาลัยครั้งสุดท้ายต่ออดีตสหายหรือ ไม่ใช่เลย เขาได้กล่าวคำอำลาผู้คนมากมายทางตอนใต้ก่อนจะเดินทัพขึ้นเหนือ เขาเห็นคนที่เขารักแอบร้องไห้เพื่อเขา เห็นความไม่เต็มใจในดวงตาของพวกเขา และแม้แต่ได้ร่วมงานศพของเพื่อนสนิทในคืนก่อนที่เขาจะไปรายงานตัวที่ค่ายฝึก แต่สิ่งที่เขารู้สึกในขณะนี้นั้นแปลกใหม่ กระแสอารมณ์ลึกลับบางอย่างตรึงเขาไว้กับพื้น แม้ว่าเขาจะพยายามลุกจากไปครั้งแล้วครั้งเล่าก็ตาม เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังก้องอยู่ในสุสาน ช่างตีเหล็กเงยหน้าขึ้นและกลั้นลมหายใจ "ท่านลอร์ดคาสเทลลันเจอรัลด์! ขออภัยครับ ข้าแค่...กำลังกู้คืนอุปกรณ์อยู่"

ยักษ์ผู้สวมเกราะเหยียดมือออกและรับดาบจากช่างตีเหล็ก คมดาบบิดงอและมีรอยแตกละเอียดพาดยาวตลอดความยาวของมัน "เจ้ารู้จักเขาหรือ"

"ไม่...เราไม่ได้สนิทกัน แต่ข้าเคยดื่มด้วยกันในงานเลี้ยงต้อนรับที่จัดให้พวกเราเมื่อหลายวันก่อน..."

"เจ้าตั้งใจจะทำอะไรกับดาบเล่มนี้"

ช่างตีเหล็กรับดาบมาและสลัดหิมะออกจากด้าม เขาพินิจบาดแผลที่อาวุธได้รับอย่างละเอียด แล้วให้คำตัดสิน "มันจะเป็นเกียรติของข้าที่ได้นำดาบเล่มนี้กลับสู่เตาไฟและหลอมขึ้นใหม่ และความยินดีนั้นจะเทียบเท่ากับการได้เห็นท่านขับไล่ฝูงอักเกลอยด์กลับไปยังที่มาของมัน เขาคือวีรบุรุษ...ที่ไม่มีใครจะจดจำ"

"เขาก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง ธรรมดาเช่นเดียวกับดาบเล่มนี้"

"ท่านลอร์ดคาสเทลลัน...ท่านต้องการให้ข้าทำอย่างไรกับดาบเล่มนี้"

"แม้แต่ดาบที่สมบูรณ์แบบที่สุดสักวันหนึ่งก็ต้องแตกสลาย" เจอรัลด์ตบไหล่ช่างตีเหล็ก "มันจะถูกส่งกลับไปยังโรงตีเหล็ก ผ่านแถวทัพของเหล่าโอธคีปเปอร์ และทำหน้าที่ที่ยังไม่เสร็จสิ้นของเขาให้ลุล่วง"