ฟอร์​จบ​อ​ร์​น​ส​เค​ท

ดึกคืนหนึ่ง คุณเห็นควันลอยฟุ้งมาจากเวิร์กช็อปข้างบ้าน เสียงค้อนกระแทกทั่งได้ยินไปไกลถึงสามช่วงตึก มันเป็นเสียงที่จงใจ และดังลั่น "เธอพยายามพิสูจน์อะไรกันนะ" คุณไม่อยากสนใจ แต่จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าไอ้บ้าข้างบ้านเพิ่งพึมพำเรื่องงานของเธอที่ใกล้เสร็จแล้ว คุณจึงหันหลังกลับ พลางสวมแจ็คเก็ตไปด้วย พึมพำกับตัวเองตลอดทางว่า "ขอพระเจ้าทาลอสอย่าให้เธอตีมันสำเร็จเลย"

ประกายไฟลอยผ่านช่องประตูเวิร์กช็อปออกมา ตอนนี้คุณเสียใจที่สวมแจ็คเก็ตมา เพราะที่นี่ร้อนจนน่ากลัว แสงไฟยังล่อให้คนเร่ร่อนที่อาศัยอยู่ห่างไปสามช่วงตึกเข้ามาด้วย เธอสวมชุดที่เย็นสบายกว่า และเริ่มเยาะเย้ยคุณทันทีที่เจอกัน "ปัญญาอ่อน ดูตัวเองสิ ห่มผ้าซะขนาดนี้ ครั้งสุดท้ายที่แกจุดเตาหลอมของแกคือเมื่อไหร่กัน" คนเร่ร่อนพูดจาแบบนี้มาตั้งแต่ยังคลานได้ เธอเคลือบพิษลงบนอาวุธของเธอด้วยน้ำลายตัวเอง คุณไม่สนใจเธอและผลักประตูเข้าไป ทั้งบ้านสว่างไสวไปด้วยแสงเรืองของเตาหลอม ไอ้บ้าคนนั้นยืนอยู่ข้างๆ เตา และหัวเราะบ้าคลั่งลั่นเมื่อเห็นพวกคุณสองคนเดินเข้ามาในเวิร์กช็อปของเธอ "สายไปแล้ว! ฉันจะเป็นคนที่มอบชีวิตให้อาวุธชิ้นนี้เอง!" ไอ้บ้าคนนั้นเหงื่อโชกไปทั้งตัว คุณเห็นเพียงความคลั่งไคล้สุดโต่งบนใบหน้าของเธอ คนเร่ร่อนขยับเข้าใกล้เตาหลอมและจ้องมองเฟอเรียมร้อนฉ่าที่กำลังเดือดพล่าน น้ำเสียงของเธอกลายเป็นเรื่องจริงจังเมื่อเธอเอ่ยคำเหล่านี้ออกมา "แย่แล้ว เธอจะตีมันสำเร็จจริงๆ"

ความอิจฉาพลุ่งพล่านขึ้นมาจากส่วนลึกในตัวคุณ คุณรู้สึกอยากจะอาเจียน พวกคุณเกลียดกันเข้าไส้ แต่ทั้งสามคนเคยเป็นเพื่อนสนิทที่สุด คุณจำไม่ได้แล้วว่าความเกลียดชังนั้นเริ่มต้นขึ้นได้อย่างไร หรือพวกคุณเติบโตมาด้วยกัน แม้แต่ค่ำคืนมากมายที่เคยดื่มด้วยกันก็เลือนหายไปจากความทรงจำ สิ่งเดียวที่คุณจำได้คือคำทำนายที่แพร่สะพัดไปทั่วเซช์กา: "อาวุธในตำนานจะถือกำเนิดขึ้นในฤดูหนาวนี้ และมีเพียงช่างตีเหล็กสามคนเท่านั้นที่อาจทำสำเร็จ" โชคชะตา (หรือเคราะห์กรรม) กำหนดให้ทั้งสามคนเป็นช่างตีเหล็กฝีมือดีที่สุดของเมือง นับแต่นั้นมา ทั้งสามคนต่างหมกมุ่นอยู่กับการตีอาวุธในตำนานให้สำเร็จก่อนอีกสองคน ทุกครั้งที่พบกันกลายเป็นแผนการและความพยายามที่จะเอาชนะอีกฝ่ายจนสิ้นสภาพ แล้วขับไล่ออกจากเมือง ทั้งคุณและหญิงจรจัดไม่มีอะไรจะพูดในยามนี้ ช่างตีเหล็กฝีมือดีเพียงมองเปลวไฟก็รู้ถึงพลังมหาศาลที่ซ่อนอยู่ หญิงบ้าคลั่งพยายามสูบลมเพื่อเพิ่มอุณหภูมิเตาหลอม แต่ไม่ว่าจะพยายามเพียงใด เตาหลอมก็ไม่ยอมร้อนขึ้นอีก เธอถอนหายใจแล้วเช็ดเหงื่อบนใบหน้า ใบหน้าของหญิงจรจัดหม่นหมองลงขณะพูดเยาะเย้ยว่า: "เธอกำลังจะล้มเหลว"

แต่หญิงบ้าคลั่งไม่ได้กระพริบตาให้แม้แต่น้อย เธอเพียงหัวเราะว่า: "ยังห่างไกลนัก!" แล้วเธอก็กรีดคอตัวเอง เลือดร้อนพวยพุ่งออกมาดั่งลาวาไหลลงสู่เตาหลอม คุณและหญิงจรจัดยื่นมือออกไปพร้อมกันแต่สายเกินไปแล้ว หญิงบ้าคลั่งร่วงลงในเตาหลอม เสียงระเบิดดังสนั่นก้องไปทั่วเมือง เปลวไฟพวยพุ่งออกจากช่องเตาและลุกลามไปทั่วโรงตีเหล็ก เปลวไฟโหมกระหน่ำรุนแรงยิ่งขึ้นราวกับจะกลืนกินค่ำคืนนั้นเสียเอง แม้ท้องฟ้าเองยังหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น จึงเทหิมะลงมาอย่างบ้าคลั่งเพื่อดับไฟ เมื่ออุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อยๆ คุณมองไปยังหญิงจรจัดเพื่อรอคำพูดสักคำ แต่ความเข้าใจที่สั่งสมมาหลายสิบปีบอกคุณว่าไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก คุณเข้าใกล้เปลวไฟ ไม่สนใจแผลไหม้ที่แสนเจ็บปวด และสูบลมอีกครั้ง อาวุธที่กำลังก่อร่างอยู่ในเตาหลอมส่งเสียงครวญครางไม่พอใจ ความร้อนยังไม่พอ อุณหภูมิยังต่ำเกินไป มันต้องการเปลวไฟที่ร้อนแรงพอจะเผาทะลุท้องฟ้า หญิงจรจัดยิ้มเยาะขณะที่คุณเห็นเปลวเพลิงเต้นรำอยู่ในดวงตาของเธอ เป็นอัคคีแห่งความโกรธ ความเจ็บปวด ความเสียใจ และความทะเยอทะยาน เปลวไฟพวยพุ่งจากดวงตาของเธอและกลืนกินเธอไปทั้งตัว คุณไม่มีเวลาโศกเศร้าเพราะพายุหิมะแห่งค่ำคืนนั้นไม่ปรานีใคร มันพร้อมทำทุกอย่างเพื่อดับเปลวไฟของพวกเขา คุณเป็นคนโง่เขลาที่สุดในกลุ่มที่ไม่เคยเชี่ยวชาญเวทศาสตร์ สิ่งเดียวที่คุณทำได้คือควบคุมเครื่องสูบลมให้ดีขึ้นและแม่นยำขึ้นเพื่อเร่งความร้อน หลายปีแห่งประสบการณ์ทำให้คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญในการรักษาเปลวไฟให้ลุกโชน เครื่องสูบลมพองและยุบขณะที่เปลวไฟเต้นรำและคำราม เปลวเพลิงเลียผิวหนังของคุณจนค่อยๆ ละลายดั่งขี้ผึ้งหลอมเหลว แต่เพียงความคิดที่ว่าอาวุธกำลังจะสมบูรณ์ก็ทำให้คุณปีติยินดีและยิ้มด้วยความพึงพอใจ มันเจ็บไหม? มันเจ็บน้อยกว่าการต่อสู้ครั้งล่าสุดที่หญิงบ้าคลั่งกัดฉีกใบหน้าของคุณด้วยฟันของเธอมากนัก ก่อนที่เปลวไฟจะกลืนกินคุณจนหมดสิ้น ในที่สุดคุณก็จำได้ว่าพวกเขาเคยหัวเราะร่าเริงด้วยกันในโรงเตี๊ยมอย่างไร เปลวไฟอาจไม่อาจต้านทานพายุหิมะที่โหมกระหน่ำตลอดคืน และจะไม่หลงเหลือร่องรอยของทั้งสามคนหลังเหตุไฟไหม้โรงตีเหล็ก แต่กระนั้นคุณก็รู้ว่าเตาผิงจะยังคงอยู่ และภายในนั้นจะมีดาบเล่มหนึ่งที่สามารถผ่าทุกสิ่งในโลกนี้ออกเป็นสองส่วน