Khravengger

นัคท์เซห์เรอร์ล้มลงกองกับพื้น ดาบใหญ่ของเขาวางอยู่ตรงหน้า เขาเร่ร่อนไปตามดินแดนรกร้างอยู่หลายวัน เขาคิดถึงผู้ที่ล้มลงด้วยดาบของเขาและดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังซึ่งจ้องมองมาที่เขาของเขา ชาวซาร์คาซคุ้นเคยกับสายตาแห่งความเกลียดชังอยู่แล้ว ความแค้นอันขมขื่นต่อสิ่งมีชีวิตที่นำมาซึ่งจุดจบของพวกเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นัคท์เซห์เรอร์ต้องการเพียงกลืนกินผู้เกลียดชังเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของตน ขาทั้งสองข้างของเขาบวมและร้อนจนรู้สึกราวกับกำลังละลาย โดยไม่รู้ตัว กระดูกสันหลังของเขางอโค้งเข้าหากันเพราะความเจ็บปวดจากความหิวโหยและการเน่าเปื่อยที่ไม่มีวันจบสิ้น เมื่อเขารับดาบน้ำแข็งมาจากบรรพบุรุษ เขาสาบานว่าจะทะนุถนอมมันดั่งชีวิตของตนเอง แต่ตอนนี้ ความปรารถนาเดียวของเขาคือการหาสถานที่ที่มีผู้คนอาศัยอยู่และแลกเพื่อนเก่าคู่ใจนี้กับน้ำสะอาดและอาหารสักหน่อย แต่หมู่บ้านร้างแห่งนั้นไม่มีสิ่งเหล่านั้นเลย นัคท์เซห์เรอร์กำลังจะจากไปเมื่อเขาได้ยินเสียงเยาะเย้ยหยาบคาย "เฮ้ ซาร์คาซ ดาบเล่มนั้นขายไหม?"

"...แกเป็นใคร? ทหารรับจ้างหรือพวกเบรกเกอร์?"

"ฮึ่ม จะสำคัญอะไรล่ะ? ถ้าแกเก่งพอ พวกเราก็ซื้อตัวแกได้เหมือนกัน ไอ้เขาปีศาจ"

นัคซ์เซอเรอร์ผู้อ่อนล้าไม่ได้ปฏิเสธ เขากำมือแน่นเบา ๆ แล้วตรวจดูแรงที่เหลืออยู่ในแขนทั้งสองข้าง "เจ้าหมายความว่ายังไงกับคำว่า 'เก่งพอ'"

"เห็นก้อนหินก้อนนั้นไหม? ผ่ามันให้ขาดสองท่อนสิ!"

"ได้ ดูให้ดี"

ก้อนหินนั้นใหญ่พอที่ต้องใช้คนสองคนกางแขนโอบถึงจะรอบ ดูเหมือนมันจะอยู่ในหมู่บ้านนี้มาหลายปี เพราะเต็มไปด้วยภาพวาดของเด็ก ๆ และตัวอักษรบางคำที่อ่านไม่ออกแล้ว นัคซ์เซอเรอร์จ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่งแล้ววัดระยะเข้าหา นัคซ์เซอเรอร์ยืนตัวตรง ยกดาบขึ้นสูงสุดแรง เมื่อฝุ่นจางลง เขาแปลกใจที่พบถ้ำอยู่ใต้ก้อนหินนั้นพอดี คู่สายตาหลายคู่จ้องมองเขาจากในถ้ำ มันสั่นระริกด้วยความไม่สบายใจและความกลัว อ่อนแอกว่าเขามาก และเต็มไปด้วยความสิ้นหวังยิ่งกว่า ฝูงชนที่อยู่ด้านหลังนัคซ์เซอเรอร์หัวเราะเสียงดังแล้วเดินเข้ามา "ฮ่า! เก่งเกินพอเลยล่ะ แกเป็นของพวกเราแล้ว ไอ้เขาปีศาจ ราคาเท่าไหร่? บอกมาสิ"

"ข้าเป็นทหารรับจ้าง ไม่ใช่คนขายเนื้อ"

หลังความเงียบชั่วครู่ เสียงเยาะเย้ยถากถางก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ไม่ใช่คนขายเนื้อ? ฮ่า! ไอ้นี่เรียกตัวเองว่าไม่ใช่คนขายเนื้อ! พวกซาร์คาซอย่างแกอาจรวยขึ้นมาได้ แต่ก็ยังทำมาหากินด้วยการฆ่าคนอยู่ดี เก็บคำเทศน์ไว้เถอะ ไอ้ปีศาจประหลาด!"

ฝูงชนพูดถูก งานรับจ้างไม่เคยสะอาดมือ เขาเคยฆ่าคนมาก่อน และไม่มีข้ออ้างใด ๆ สำหรับสิ่งที่เขาทำ แต่สายตาที่จ้องออกมาจากถ้ำนั้นเพ่งมองที่เขาของเขาอย่างจริงจัง มันเงียบจนเจ็บปวด เมื่อเขาก้าวผ่านประตูจักรวาลมากว่าสิบปีก่อน เขาคิดว่าตัวเองจะไม่ต้องเห็นสายตาแบบนี้อีกแล้ว "ดาบเล่มนี้ไม่ขาย"

นัคซ์เซอเรอร์สูดหายใจลึกหนึ่งครั้งแล้วยกอาวุธคู่กายขึ้นสู่อากาศ "ซาร์คาซคนนี้ก็ไม่ขายเหมือนกัน"

......

ร่างที่อ่อนล้าและหิวโหยของนัคซ์เซอเรอร์ยังคงลากตัวเองเดินต่อไปในระยะไกล ทาลอส-II ยังไม่ถึงจุดที่ซาร์คาซจำเป็นต้องขายอาวุธของตัวเอง