Fortmaker

ร่างมหึมาของชายคนหนึ่งพิงซากรถพ่วงที่พังยับเยิน เลือดไหลซึมออกมาจากช่องว่างของชุดเกราะหนักของเขา ชายผู้นั้นไม่ขยับเขยื้อน สายตาที่มั่นคงของเขาจ้องมองไปทางทิศเหนือ "เจ้าไม่เคยคิดว่าจะพ่ายแพ้ใช่ไหม" เจอร์เร็ธไอและถ่มน้ำลาย เขาเช็ดฟองเลือดที่ริมฝีปากด้วยแขนเสื้อเปื้อนโคลนแล้วเดินเข้าไปหาร่างมหึมานั้น ซากที่แหลกสลายของแอกเจโลอิที่ตายแล้วล้อมรอบตัวเขา เจอร์เร็ธหยิบอาวุธที่หักของชายผู้นั้นขึ้นมาแล้วโยนทิ้งไปเพื่อเปิดที่นั่ง "พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปทางใต้ พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปทางใต้ที่ถูกสาปแช่ง! ไม่มีใครรู้ว่าเรากำลังไปทางใต้จนกระทั่งเราออกเดินทาง!"

เจอร์เร็ธเล่นปากกาในมือ หากไม่มีหมึก มันก็เป็นเพียงหลอดกลวงเปล่า "ผม... ผมไม่รู้จะเขียนอะไร... ผมควรรายงานเรื่องนี้อย่างไร... โธ่เอ๊ย... ผมควรออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด"

เสบียงบนรถพ่วงถูกทำลายจนหมดสิ้น เชือกเส้นหนึ่งที่ใช้ยึดลังสินค้าห้อยอยู่ข้างตัวเจอร์เร็ธ "เจ้าต่างหากที่ควรจะเป็นคนรอดชีวิต... เจ้าคือวีรบุรุษของกองทัพ... เจ้าเป็นคนเดียวที่จะทำสิ่งนี้ให้สำเร็จได้... คนเดียวเท่านั้น..."

"ผมแค่เป็นนักข่าว! ผมจะเขียนถึงความพ่ายแพ้อันย่อยยับนี้ได้อย่างไร! พวกเขาจะทำลายอาชีพของผมเพราะขโมยความรุ่งโรจน์ของศึกอันยิ่งใหญ่นี้ไปแน่!"

เจอร์เร็ธซุกหน้าลงในมือทั้งสองข้างแล้วครวญครางด้วยความทุกข์ทรมาน เขาไม่หยุดสั่นเลยตั้งแต่การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นยืนและรู้สึกถึงสายลมจากทางเหนือที่พัดผ่านตัวเขา "มีเรื่องเล่าเรื่องหนึ่ง ชื่อของวีรบุรุษในที่สุดก็ถูกขับขานในบทกวีมหากาพย์ วีรกรรมของเขาได้รับการยกย่องและจารึกไว้ในบรรทัด ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความตายอันเงียบงันและไร้เกียรติ"

"ผมจะกลับบ้านแล้ว"

เขาพึมพำกับตัวเองขณะที่ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง เขาโยนทิ้งความทรงจำ อาชีพการงาน และความรับผิดชอบของเขาไว้ ณ สถานที่แห่งนี้ ข้างๆ ชุดเกราะหนักนั้นเอง "ผมจะกลับบ้านแล้ว..."

และแล้วเขาก็ทิ้งรอยเท้าไว้ขณะเดินลากขาไปยังทิศทางหนึ่ง เขากำลังกลับบ้านจริงๆ