Cohesive Traction

เมืองนี้มีหลายครอบครัว ไม่มีใครรู้ว่าครอบครัวไหนเป็นมิตรและกลมเกลียวที่สุด แต่ทุกคนเห็นพ้องว่าตระกูลเวเบอร์คือขั้วตรงข้ามของความสงบสุข แทบไม่เคยมีครอบครัวใดที่มีลูกมากมายและมีเรื่องบาดหมางมากมายเช่นนี้ ควรมีตระกูลเวเบอร์เพียงหนึ่งเดียวในพื้นที่หกสิบสี่ตารางกิโลเมตร หากมีเวเบอร์มากกว่านั้นอยู่รวมกัน ผืนแผ่นดินอันโชคร้ายนั้นจะได้เห็นความรุนแรงและการนองเลือดในไม่ช้า เมื่อเดือนที่แล้วเอง ลูกคนโตของตระกูลเวเบอร์ได้รับจดหมายที่สนามรบ หลังจากสังหารศัตรูที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาก็ไปหาผู้บังคับบัญชาและขอลาหยุดหนึ่งเดือนเพื่อออกเดินทางกลับบ้าน เขาข้ามผืนป่าและพบน้องชายที่กำลังจะฟันขวานลงบนศีรษะของเวเบอร์คนพี่ ในจังหวะนั้นเองคนพี่อ่านเนื้อหาในจดหมายทันที เวเบอร์คนน้องจึงโยนขวานทิ้ง เก็บข้าวของเล็กน้อย และร่วมเดินทางไกลไปกับพี่ชาย น้องสาวของพวกเขารออยู่บนเรือที่จอดเทียบท่าริมแม่น้ำแล้ว เหล่าหนุ่มเวเบอร์ต่างระแวงไม้พายขนาดใหญ่ที่เธอถืออยู่ ครั้งก่อนพวกเขาประมาทและตื่นขึ้นมาอีกทีก็ผ่านไปสามวันแล้ว เวลาเหลือน้อยลงทุกที แต่การเดินทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล สามพี่น้องเผชิญหน้ากับทะเลทรายอันกว้างใหญ่ ขณะที่พวกเขาหลงทางท่ามกลางเนินทรายที่เปลี่ยนรูปร่างไปเรื่อยๆ ขบวนรถก็มาถึงพอดี คนขับรถคันนำเปิดกระจกลงและเผยใบหน้าที่พวกเขาเกลียดชังยิ่งกว่าสิ่งใด — ลุงเวเบอร์ผู้อาศัยอยู่ไกลหลายไมล์แต่ไม่เคยพลาดที่จะมาปรากฏตัวและถากถางครอบครัวเมื่อใดก็ตามที่พวกเขาลำบาก "ขึ้นมาสิพวกเด็กเวร" ลุงเวเบอร์เสนอที่นั่งให้เหล่าเวเบอร์รุ่นเยาว์โดยไม่สนใจสายตาที่พวกเขากลอกตาใส่ รถคันอื่นในขบวนบีบแตรเร่งให้รีบขึ้นมา เสียงอึกทึกอันน่ารำคาญนั้นย่อมซ่อนเวเบอร์อีกจำนวนมากไว้เช่นกัน ขบวนรถออกเดินทางทันทีและทิ้งร่องรอยชั่วครู่ไว้บนผืนทราย พวกเขาขับรถตลอดทั้งคืนและทั้งวันก่อนจะมาถึงจุดหมายสุดท้ายในที่สุด ทะเลสาบมีระดับน้ำสูงสุด บวมพองจากพายุที่ซัดคลื่นลูกใหญ่กระแทกฝั่งอย่างรุนแรง โชคดีที่ป้าผู้ร่ำรวยที่สุดของพวกเขาเป็นเจ้าของเรือที่แข็งแกร่งและสง่างามซึ่งสามารถรองรับเวเบอร์ได้ทุกคน ป้าเวเบอร์ผู้เป็นกัปตันเดินอย่างภาคภูมิบนดาดฟ้าที่โคลงเคลงขณะเรือฝ่าพายุและโต้คลื่น พร้อมส่งเสียงหึงดูถูกทุกเวเบอร์ที่กลั้นอาการคลื่นไส้ไม่อยู่ และส่งเสียงคำรามเหยียดหยามเหล่าเวเบอร์หน้าซีดที่เกาะราวเรือไว้แน่นราวกับชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย พายุติดตามพวกเขาไปตลอดการเดินทาง และเวเบอร์ทุกคนก็มาถึงบ้านเกิดอย่างปลอดภัย ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อเห็นเหล่าเวเบอร์กรูกันข้ามถนนสายหลักมุ่งสู่โรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดในเมือง มีพวกเขามากมายจนเต็มความยาวถนนทั้งเส้น และในที่สุดเหล่าเวเบอร์ก็มารวมตัวกันที่ห้องผู้ป่วยและล้อมรอบทารกหญิงตัวน้อยที่ยังห่อผ้าอยู่ ทารกลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรงมองดูทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก่อนจะปิดตาลงตลอดกาล บริสุทธิ์และไม่แปดเปื้อนด้วยเรื่องราวธรรมดาสามัญของโลกมนุษย์ "ขอบคุณที่ยอมมาเจอเธอเป็นครั้งสุดท้าย" เวเบอร์คนเล็กสุดในบรรดาสาวๆ กล่าวเบาๆ ขณะโอบกอดเด็กน้อยที่ร่างกายเย็นชืดลงเรื่อยๆ