เฉิน​ ​เชียน​ยู บิลด์

นักดาบพลิ้ว

คมดาบตัดขาด

ผู้หักโหมโมเมนตัม

คำวิจารณ์แห่งคมดาบ

งานแกะสลักหยก

การเลื่อนขั้น I

การติดตั้งอุปกรณ์ I

การเลื่อนขั้น II

การติดตั้งอุปกรณ์ II

การเลื่อนขั้น III

การติดตั้งอุปกรณ์ III

การเลื่อนขั้น IV

สังกัด

Endfield Industries

เผ่าพันธุ์

ลุง

ความเชี่ยวชาญ: 1

สำนักวิทยายุทธ์ทุกสำนักล้วนมีจุดเด่นของตนเอง นางหลอมรวมทุกสำนักเข้าด้วยกันและคิดค้นสำนักของตนเองขึ้นมา ไม่มีใครรู้มาก่อนว่าท่าโจมตีต่อเนื่องเดียวสามารถรวมท่วงท่าถึงสี่แบบไว้ด้วยกันได้ จนกระทั่งนางทำสำเร็จ

ความเชี่ยวชาญ: 2

"นางเพียงแค่เห็นครั้งเดียวก็เชี่ยวชาญได้แล้ว" — และนี่ไม่ใช่คำพูดเกินจริงแต่อย่างใด

งานอดิเรก: 1

อย่าไปขัดจังหวะนางเวลาที่นางอยู่ในอารมณ์หายากที่จะท่องบทจากชีวประวัติปรมาจารย์วิทยายุทธ์แห่งต้าเยียน เว้นแต่คุณอยากฟังนางท่องคัมภีร์หมัดวิงชุนคิ้วแดงอีกรอบ

งานอดิเรก: 2

ผู้เสียสละเพื่อผู้อื่น นี่คือแก่นแท้ของนักรบตัวจริง

ข้อมูลพื้นฐาน

โอเปอเรเตอร์ เฉิน เชียนอวี้ เป็นชาวเมืองหงซาน และเคยปฏิบัติงานที่เขตพัฒนาวิทยาศาสตร์อู่หลิง ต่อมาผู้กำกับการเพอร์ลิกาได้คัดเลือกเธอผ่านช่องทางส่วนตัวเข้าสู่เอนด์ฟีลด์ อินดัสทรีส์ ปัจจุบันเธอเป็นสมาชิกหลักของทีมวิกฤต ด้วยความสามารถและความคล่องตัวที่โดดเด่น โอเปอเรเตอร์ เฉิน เชียนอวี้ จึงเป็นองค์ประกอบที่ขาดไม่ได้ของทีม เพศ: หญิง การรับรอง: เอนด์ฟีลด์ อินดัสทรีส์ วันเกิด: 18 สิงหาคม เผ่าพันธุ์: Lung [สถานะติดเชื้อออริพาธี]

ผลออริพาทีเป็นลบ อ้างอิงจากรายงานการตรวจร่างกาย [การตรวจร่างกายแบบครบวงจร]

ความแข็งแกร่งทางกายภาพ: ยอดเยี่ยม สกิลการต่อสู้: ยอดเยี่ยม ความเฉียบคมทางยุทธวิธี: มาตรฐาน การผสานพลัง Originium Arts: มาตรฐาน

สรุปทรัพยากรบุคคล

โอเปอเรเตอร์ เฉิน เชียนอวี้ เป็นชาวเมืองหงซาน และเคยปฏิบัติงานที่เขตพัฒนาวิทยาศาสตร์อู่หลิง ต่อมาผู้กำกับการเพอร์ลิกาได้คัดเลือกเธอผ่านช่องทางส่วนตัวเข้าสู่เอนด์ฟีลด์ อินดัสทรีส์ ปัจจุบันเธอเป็นสมาชิกหลักของทีมวิกฤต ด้วยความสามารถและความคล่องตัวที่โดดเด่น โอเปอเรเตอร์ เฉิน เชียนอวี้ จึงเป็นองค์ประกอบที่ขาดไม่ได้ของทีม ผู้ที่ต้องการเข้าร่วมเอนด์ฟีลด์ได้แสดงทักษะทางวรรณศิลป์ที่หลากหลายในการอธิบายแรงจูงใจของตน อย่างไรก็ตาม ฝ่ายทรัพยากรบุคคลยังไม่ได้กำหนดมาตรฐานพื้นฐานสำหรับการตรวจสอบหัวข้อ [แรงจูงใจส่วนบุคคล] หากหัวข้อนี้ถูกเขียนขึ้นอย่างสั้นและตรงเกินไป ข้าพเจ้าจะขอให้ผู้ปฏิบัติการเขียนแรงจูงใจของตนใหม่ในรูปแบบที่ตนรู้สึกสบายใจ อย่างไรก็ตาม แม้จะได้รับเวลามาตรฐานห้าวันในการแก้ไขหัวข้อนี้ ผู้ปฏิบัติการเฉินเชียนอวี้ก็ยังคงยืนกรานเขียนว่า "ฉันแค่อยากเข้าร่วมเท่านั้น มันคือโชคชะตา" เมื่ออ่านสิ่งนี้ ข้าพเจ้าตระหนักถึงความจำเป็นที่จะต้องทบทวนมาตรฐานการตรวจสอบในปัจจุบันของเรา และกำหนดกรอบใหม่ขึ้น พร้อมทั้งใส่ใจเป็นพิเศษกับดาบสองเล่มที่ผู้ปฏิบัติการเฉินเชียนอวี้วางไว้บนโต๊ะของข้าพเจ้า (แม้ว่านางจะอ้างว่าไม่ได้ทำเช่นนั้นเพื่อข่มขู่ข้าพเจ้าก็ตาม)

ความคิดและความรู้สึกภายในของผู้ปฏิบัติการเฉินเชียนอวี้ไม่ได้ไม่ใส่ใจอย่างที่นางแสดงออก เมื่อพิจารณาถึงประสบการณ์ในอดีตที่ค่อนข้างมากมายของนาง ก็เห็นได้ชัดว่าคำอธิบายแรงจูงใจส่วนตัวที่สั้นและกระชับอย่างยิ่งนี้ คือข้อสรุปที่นางได้มาหลังจากการไตร่ตรองตนเองเป็นเวลานาน นอกจากนี้ ข้าพเจ้ายังตระหนักด้วยว่าการรับสมัครของผู้ปฏิบัติการเฉินเชียนอวี้ได้รับการอนุมัติเป็นการเฉพาะจากหัวหน้าผู้ควบคุมเพอร์ลิกา จากบันทึกของข้าพเจ้า ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเป็นช่วงเวลาที่หัวหน้าผู้ควบคุมของเราแสดงความผันผวนทางอารมณ์ ผู้ปฏิบัติการรายนี้สามารถแก้ไขปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้หลายอย่างด้วยการมอบความมั่นคงและการสนับสนุนที่จำเป็น ที่สำคัญที่สุด ข้าพเจ้าอาจมองข้ามไปว่าประโยคง่ายๆ ที่ว่า "ฉันแค่อยากเข้าร่วมเท่านั้น มันคือโชคชะตา" นั้นสอดคล้องกับตรรกะภายในของวัตถุประสงค์เชิงยุทธศาสตร์ของเอนด์ฟีลด์อย่างแท้จริง กล่าวอีกนัยหนึ่ง คำพูดเหล่านี้อาจถูกมองว่าเป็นการตีความอีกแบบหนึ่งของแนวทาง "ความเป็นเอกภาพในเป้าหมาย" ในความร่วมมือที่ท่านผู้บริหารสูงสุดของเรายึดถือ ซึ่งข้าพเจ้าก็มีบันทึกไว้เช่นกัน บางทีตอนนี้เราอาจมีคำอธิบายที่สามารถทำให้ทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องในการตรวจสอบนี้พึงพอใจได้ — มาร์ติน มาร์วิน มาเลน ผู้ช่วย ฝ่ายทรัพยากรบุคคล Endfield Industries

แฟ้มที่ 1

ผลการตรวจสอบประวัติของผู้ปฏิบัติการเฉินเชียนอวี้ไม่มีความซับซ้อนใดๆ ผู้ปฏิบัติการรายนี้มีความสม่ำเสมอ เรียบง่าย และตรงไปตรงมาอย่างที่ปรากฏ โอเปอเรเตอร์ Chen Qianyu เติบโตขึ้นที่ Hongshan Crater และศึกษาวิชาดาบที่ Tanjian Hall ก่อนเข้าร่วม Endfield เธอเคยฝึกงานกับองค์กรต่าง ๆ และรับใช้นายจ้างหลายคน ดังนั้นแม้จะยังอายุน้อย โอเปอเรเตอร์ Chen ก็มีประสบการณ์การต่อสู้เดี่ยวมาหลายปี หลังจากช่วงเวลาปรับตัว เธอก็เริ่มคุ้นเคยกับการต่อสู้แบบทีมแล้ว ต่างจากเยาวชนหลายคนที่สูญเสียพ่อแม่ไปในภารกิจบุกเบิกท่ามกลางดินแดนอันโหดร้ายและเต็มไปด้วยภัยพิบัติของ Talos-II, Chen Qianyu เติบโตมาในครอบครัวที่อบอุ่นและมีความสุข วัยเด็กที่ค่อนข้างเรียบง่ายของเธอยังทำให้เธอมีความหวังในแง่ดีอย่างไม่สั่นคลอน เธอมักได้รับคำชมในเรื่องการทำงานเป็นทีมที่ยอดเยี่ยมและบุคลิกที่สดใสในภารกิจแบบทีมหลายครั้ง ผู้ร่วมงานคนสำคัญหลายคน รวมถึงหัวหน้าวิศวกร Andre ต่างมีความหวังสูงต่อโอเปอเรเตอร์ Chen และเชื่อว่าเธอคือตัวแทนของอีกด้านหนึ่งของ Endfield นั่นคือความเยาว์วัย ความคิดบวก ความเป็นมิตร และความกระตือรือร้นที่จะเข้าไปช่วยแก้ไขปัญหาทุกอย่างที่จำเป็นต้องแก้ [หมายเหตุเพิ่มเติม]

ในช่วงแรกของการติดต่อ เราพบว่าโอเปอเรเตอร์ Chen Qianyu ได้รับการประเมินผลงานที่ยอดเยี่ยมจากนายจ้างหลายรายอย่างไม่ต้องสงสัย อย่างไรก็ตาม หลายคนยังคงสงสัยว่าทำไมเธอไม่เคยอยู่กับนายจ้างรายใดเป็นเวลานาน จนถึงตอนนี้ โอเปอเรเตอร์ Chen ทำงานให้ Endfield มาเป็นระยะเวลานานที่สุดแล้ว เราถามคำถามนี้กับเธอในระหว่างการสัมภาษณ์ตามปกติ และคำตอบของเธอมีดังนี้ "ที่ร้าน Cheers and Drinks ใน La Fantoma เหรอ เดี๋ยวนะ ฉันทำงานที่นั่นสามเดือนจริงเหรอ?! ใช่ อธิบายง่ายมาก ฉันกินชานมจนเบื่อเลยลาออก"

"อ๋อ... เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชั่วคราว ใช่ ตอนนั้นฉันอายุยังไม่ถึงเกณฑ์จะได้งานจริงจัง แต่ฉันต้องการเงินมากสำหรับจุดหมายต่อไป ทางเลือกเดียวของฉันคืองานตามงานแสดงสินค้าและการประชุมต่าง ๆ แต่ก็นะ ช่วงนั้นแหละที่ฉันได้เจอคนใหญ่คนโตหลายคนใน Talos-II..."

"เดี๋ยวก่อนนะ! ผลการเรียนปีที่จบของฉันที่ Tanjian Hall เนี่ย —ยอดเยี่ยมงั้นเหรอ?! เดี๋ยวนะ! อ่านไม่ผิดใช่ไหม? ฉัน... ก็มันปกติที่ฉันจะไม่รู้เรื่องนี้เลยนี่นา! เฮ้อ! ฉันไม่เคยกล้าพอที่จะไปดูผล... ใช่ ฉันแค่กังวลนิดหน่อยว่าอาจารย์จะเอาฉันไปเปรียบเทียบกับแม่ของฉัน"

"ฉันอยู่ใน Yinglung Special Task Force มากกว่าหนึ่งปี... ใช่ ฉันทำแบบนั้นจริง แต่เราไม่พูดเรื่องนี้ได้ไหม? ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังหรอกนะ ฉันแค่รู้สึกว่าที่นั่นไม่เหมาะกับฉัน อะไรนะ? เธอเพิ่งพูดว่ามีคนที่เข้ากับฉันไม่ได้เหรอ?! โอเค นั่นมันไร้สาระมาก! รู้จัก Duccio the Half-Face ไหม? หัวหน้าแก๊งชื่อดังที่ Asphalt Roundabout น่ะ? ที่จริงฉันคุยกับเขาสนุกดีนะ!"

แฟ้มที่ 2

ฉันพบว่า "Chen Qianyu" มักเป็นชื่อแรกในรายชื่อเชิญสำหรับงานเฉลิมฉลอง งานเลี้ยงเกษียณ และการสังสรรค์ประจำวันทุกประเภทที่สำนักงานภูมิภาคต่าง ๆ ของ Endfield รวมถึงที่ Dijiang ทุกคนมักพิมพ์ชื่อ "Chen Qianyu" เป็นคนแรกเมื่อเขียนอีเมลเชิญ นี่ไม่ใช่เรื่องลำดับตัวอักษร มิเช่นนั้น Antal ควรเป็นชื่อแรกในรายชื่อ Chen Qianyu โดดเด่นด้วยพลังบวกอันน่าทึ่งและความสามารถในการทำให้บรรยากาศในห้องโดยสารที่เงียบเหงากลับมีชีวิตชีวา เพียงแค่เธอก้าวเข้าไปในสถานที่ใด ไม่ถึงห้านาทีเธอก็ทำให้โอเปอเรเตอร์ที่เก็บตัวที่สุดเริ่มพูดคุย และโอเปอเรเตอร์ที่สงวนท่าทีที่สุดเริ่มยิ้มได้ อย่างไรก็ตาม เธอมักไม่จำเป็นต้องใช้ไหวพริบทางสังคมมากนักเพื่อให้ได้ผลลัพธ์เหล่านี้ อันที่จริง นิสัยตรงไปตรงมาและเปิดเผยของ Chen หมายความว่าไหวพริบและเทคนิคต่างหากที่เป็นสิ่งที่เธอต้องใช้เมื่อสื่อสารกับคนอื่น Chen อาศัยคุณสมบัติอื่นในการสร้างบรรยากาศให้มีชีวิตชีวา โอเปอเรเตอร์หลายคนให้เครดิตกับรอยยิ้มอันอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความหลงใหลของเธอ บ้างก็เชื่อว่าเป็นเพราะปฏิกิริยาตอบสนองที่เกินจริงของเธอและความสามารถในการทำให้เหตุการณ์ธรรมดา ๆ กลายเป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้น โอเปอเรเตอร์บางคนเน้นย้ำถึงคลังไอเดียใหม่ ๆ ที่ดูเหมือนไม่มีวันหมดของ Chen ซึ่งนำมาซึ่งความสุขและความสนุกสนานในช่วงพักผ่อน แม้กระทั่งกับคนที่ไม่ถนัดเข้าสังคม — ตัวอย่างหนึ่งคือประเพณีการแข่งเก้าอี้สำนักงาน (ซึ่งถูกรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่ตามความยืนกรานของ Chen) Chen ยังรับหน้าที่ดูแลกิจกรรม Movies Aboard Dijiang อย่างจริงจัง แม้ว่าตัวเลือกส่วนใหญ่ของเธอจะเป็นภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้จาก Yan ตามคำบอกเล่าของโอเปอเรเตอร์บางคน เมื่อเป็นเพื่อนคอยรับฟังเรื่องราวในแต่ละวันของพวกเขา Chen มักหยิบยกประเด็นที่พวกเขามองข้ามไปขึ้นมาได้ คำแนะนำของเธอช่วยจัดเรียงเหตุการณ์ที่ดูยุ่งเหยิงให้เป็นระเบียบเรียบร้อยพอ ๆ กับหางเปียคู่ที่เธอหวีและดูแลอย่างพิถีพิถัน ระหว่างงานเลี้ยงเกษียณของโอเปอเรเตอร์ระดับสูงคนหนึ่ง หัวหน้าควบคุม Perlica เมามายเล็กน้อยหลังจากดื่ม Tunneling Nidwyrm bloodbrew ไปหลายแก้ว (ปริมาณแอลกอฮอล์ต่ำ) ขณะที่ Andre นอนหลับอยู่บนโซฟา และ Chen ซึ่งถูกรายล้อมด้วยผู้คน กำลังตัดแต่งคิ้วให้วิศวกรด้วยกรรไกร หัวหน้าควบคุมจู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นมาว่า "Chen มีพลังที่ทำให้คนอื่นรู้สึกปลอดภัย"

"อะไรนะ? ที่นี่มันเสียงดังมาก... รู้สึกปลอดภัยเหรอ? ฉันไม่เคยได้ยินคำพูดแบบนี้จากท่านมาก่อนเลยนะ หัวหน้าควบคุม"

Chen ดูเหมือนจะได้พลังกลับคืนมาเพียงแค่การอยู่ใกล้ผู้คน แม้ว่าตารางงานของเธอจะแน่นไปด้วยภารกิจภาคสนาม เธอก็จะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อไปปรากฏตัวในงานสังสรรค์ต่าง ๆ เธอจะทำให้งานมีชีวิตชีวาแล้วก็จากไปโดยไม่มีเสียง เมื่อถูกถามเรื่องนี้ Chen มักตอบว่าเธอเกิดมาโดยไม่ต้องการการนอนหลับมากนัก "เดี๋ยวนะ โอเปอเรเตอร์ Chen น่าจะใช้พลังงานและกำลังมากกว่าคนส่วนใหญ่ใช่ไหม? แน่นอน เธออาจได้รับการฝึกฝนเทคนิคลึกลับแบบ Yan แต่จะมีใครรักษาระดับพลังงานขนาดนี้ได้ด้วยการนอนแค่สามชั่วโมงต่อวัน?"

"พูดถึงเรื่องนี้ ที่จริงฉันเคยเห็นเธอเผลอหลับระหว่างช่วงทำสมาธิด้วยนะ..."

หัวหน้าควบคุม Perlica ส่ายหัว "Chen... ตั้งใจที่จะแบกรับภาระแทนทุกคน เมื่อเธอตัดสินใจทำอะไรแล้ว การจะโน้มน้าวให้เธอเลิกล้มนั้นยากมาก"

"เหรอ? ฉันนึกว่า Chen เป็นคนที่เข้ากับใครง่าย ๆ ซะอีก..."

"บางทีเธออาจจะแค่เชื่องช้าไปหน่อย"

"หัวหน้าควบคุม Perlica ท่านเพิ่งพูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับ Chen ใช่ไหม?!"

แฟ้มที่ 3

ตามใบสูติบัตรของเธอ (ซึ่งเธอพบหลังจากค้นหาอย่างยาวนานในข้าวของส่วนตัว) "Chen" เกิดที่สถานที่แห่งหนึ่งไกลออกไปนอก Civilization Band ในปีที่ 132 เธอจำชื่อสถานที่นั้นหรือสิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่นไม่ได้เลย โชคดีที่เธอจดจำทุกอย่างเกี่ยวกับวัยเด็กอันแสนวิเศษของเธอที่ Hongshan City ได้ ตัวอย่างเช่น ความทรงจำแรกของเธอคือค่ำคืนหนึ่งที่เธอนอนอยู่ในอ้อมกอดของแม่ สันเขาอันแหลมคมของหลุมอุกกาบาตหงซานดูราวกับหอกที่ตั้งอยู่หลังกำแพงโล่ ประหนึ่งกำปั้นโบราณที่ชูขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนของทาลอส-II คำแรกที่เธอพูดในความทรงจำคือ "แม่!" ที่เธอเปล่งเสียงผ่านท่อสะท้อนเสียงจนสั่นไหว เสียงสะท้อนนั้นฟังดูเหมือนเสียงประสานของคนนับพัน และเฉินก็จำได้ว่าแม่ของเธอพูดว่า "เจี้ยนซาน เราควรเรียกเธอว่าเชียนอวี้ เธอคงจะรั้งท้ายชั้นเรียนเหมือนแม่สมัยก่อน ดังนั้นชื่อที่เรียบง่ายจะทำให้ครูเขียนซ้ำๆ ได้ง่ายขึ้น"

ดาบเล่มแรกในความทรงจำของเธอคือกิ่งไม้ที่ถูกตัดแต่งและขัดอย่างพิถีพิถันจนไร้หนาม ตะปุ่มตะป่ำ และเปลือกไม้ รางวัลแรกในความทรงจำของเธอคือจูบแผ่วเบาบนศีรษะ ที่ได้รับหลังจากเธอปลดอาวุธคู่ต่อสู้ที่ถือกิ่งไม้อีกอันหนึ่งได้ ครั้งแรกที่เธอเข้าใจสิ่งต่างๆ ในความทรงจำคือตอนที่ผู้ใหญ่ประกาศว่าแอนเจโลอิมาถึงแล้ว แม่ของเธอเปิดประตูที่ซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าอย่างฉับพลัน หยิบดาบเล่มหนึ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนออกมา แล้วรีบวิ่งออกจากบ้านไป ช่วงเวลาเศร้าครั้งแรกในความทรงจำของเธอคือหลังงานวันเกิดครบสิบขวบของเธอ พ่อของเธอเรียกเธอไป เขาเช็ดครีมออกจากแก้มเธอ บอกข่าวนั้นให้ฟัง และตั้งแต่นั้นมาเธอก็ไม่เคยเห็นแม่อีกเลย "ฉันคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก" เฉินเชียนอวี้กล่าว บ่ายวันนี้เธอได้พบกับลิเบอริผู้หนึ่ง — คนที่เรียกตัวเองว่าเพอร์ลิกา แม้เธอจะดูคล้ายทายาทตระกูล TGCC แต่เธออ้างว่ามาจากที่ที่เรียกว่าเอนด์ฟีลด์ ทั้งสองแบ่งขนมโมกินด้วยกันข้างทางโคลน แม้เฉินจะเป็นคนออกแรงลากเกวียนสัตว์บรรทุกของมากกว่า แต่เพอร์ลิกาผู้เงียบขรึมและอ่อนโยนกลับกินมากกว่าเธอเสียอีก แต่ก็นั่นแหละ เฉินได้ส่วนแบ่งน้อยกว่าเพราะเธอใช้เวลาบ่ายส่วนใหญ่เล่าเรื่องราวยี่สิบปีแรกของชีวิตเธอ "งั้นก็หมายความว่า —" เพอร์ลิกากล่าว "วันนั้นคือวันที่แม่หายไปจากชีวิตเธออย่างกะทันหันสินะ"

"แม่ไม่ได้หายไป" เฉินเชียนอวี้กล่าว "ฉันรู้ว่าแม่ยังมีชีวิตอยู่ เราแค่ไม่รู้ว่าแม่ไปที่ไหนและจะกลับมาเมื่อไหร่ แม่ยังให้สัญญาสำคัญกับฉันไว้ด้วย!"

เพอร์ลิกาพยักหน้า

"โอเค ฉันเล่าเรื่องตัวเองมากพอแล้วล่ะ! แล้วครอบครัวเธอล่ะ เพอร์ลิกา เล่าให้ฟังหน่อยสิ!"

"ก็เหมือนกับเธอนั่นแหละ" เพอร์ลิกากล่าวเบาๆ "ฉันก็ไม่รู้ว่า...ครอบครัวของฉันจะกลับมาเมื่อไหร่ และเราก็ให้สัญญาสำคัญกันไว้เหมือนกัน..."

"โอ้ ฉันว่าเราสองคนคงถูกลิขิตให้มาพบกันจริงๆ นั่นแหละ!"

เฉินจับไหล่ของลิเบอริไว้ และรู้สึกได้ว่าเธอเกร็งตัวไปชั่วขณะก่อนจะผ่อนคลายลง

แฟ้มที่ 4

บานพับของประตูสวนหักไปนานแล้ว มันคงหักไปสองสัปดาห์หลังจากเฉินฉีฉีจากไป เมื่อกวงเจี้ยนซานสังเกตเห็นบานพับที่หักออกเป็นสองท่อน เขาอดรู้สึกไม่ได้ว่าเขาคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้ว ทุกครั้งที่มีใครผลักประตูเปิดเข้าออกจากสวน บานพับจะส่งเสียงครางน่ารำคาญดังพอจะได้ยินถึงในบ้าน แม้แต่ในห้องทำงาน เสียงครางตอนตีห้ายามพระอาทิตย์ขึ้นคือเฉินออกไปฝึกดาบวิทยา เสียงครางตอนแปดโมงเช้าคือเฉินรีบวิ่งกลับบ้าน หยิบกระเป๋านักเรียน คว้าอาหารจากจานพ่อ กัดไปสองสามคำอย่างเลอะเทอะ แล้วรีบวิ่งไปที่ห้องโถงถันเจี้ยนเพื่อเข้าเรียน เสียงครางตอนห้าโมงเย็นคือเฉินวิ่งกลับเข้าสวนขณะไล่ล่าสัตว์ปีกในป่าละเมาะ พร้อมกับฮัมเพลงและแกว่งกิ่งไม้ที่สมดุลดีไปมา เสียงครางตอนเที่ยงคืนคือเฉินแอบกระโดดออกจากห้องนอนชั้นสองของเธอ เธอคิดว่าพ่อคงไม่รู้ว่าเธอแอบหนีออกไปเที่ยวสนุกคนเดียว เจี้ยนซานรู้ทุกอย่าง เขาแอบปูทางเรียบตรงสู่ประตูอย่างเงียบๆ และกำจัดก้อนหินที่ยื่นออกมา เขาไม่อยากให้ลูกสาวสุดที่รักผู้ไม่ระมัดระวังของเขาสะดุดล้มในความมืด เขาเป็นพ่อที่มีความรับผิดชอบมาตลอด ลงมือทำมากกว่าพูดสอน ชื่อของเขา เจี้ยนซาน แปลว่า "ผู้สร้างหงซาน" เมื่อฉีฉีรู้จักชื่อจริงของเขาครั้งแรก เธอหัวเราะและบอกว่ามันติดดินเกินไป เหมือนก้อนหินที่แข็งและดื้อรั้น ก้อนหินนั้นคือหินถ่วงที่ยึดชีวิตของพวกเขาไว้ในหลุมอุกกาบาตหงซาน ก้อนหินนั้นระงับความสามารถของมันที่จะกระเด้งข้ามแม่น้ำและทะเลสาบ และจมตัวเองลงสู่เมืองและอารยธรรม ก้อนหินนั้นอยู่ที่เดิม แม้หลังจากเธอจากไป และปล่อยให้ตัวเองถูกปกคลุมด้วยมอส และวันนี้ประตูก็ส่งเสียงครางอีกครั้ง เจี้ยนซานลุกพรวดจากโต๊ะทำงานและตรงไปยังห้องนั่งเล่นทันที ลูกสาวของเขาถอดรองเท้า โยนกระเป๋าเดินทางลง แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา ไม่มีอะไรที่ดูปกติเลย เจี้ยนซานนับวันในใจ เธออยู่บ้านสามวันช่วงเทศกาลปีใหม่ และไม่ได้กลับมาอีกเลยเป็นเวลาหกเดือน การที่เธอกลับมาหงซานในบ่ายวันจันทร์ธรรมดาๆ นั้นแปลกมาก บัตรเครดิตของเธอไม่มีรายการใช้จ่ายเกือบสี่วัน เธอรอดชีวิตมาได้อย่างไร และทำไมเธอถึงดูเหนื่อยล้าและอิดโรยขนาดนั้น เธอขึ้นรถผิดคันหรือเปล่า หลุมอุกกาบาตหงซานขึ้นชื่อเรื่องภูมิประเทศที่ซับซ้อน และคนที่ไม่ค่อยได้กลับมามักจะหลงทางและต้องเดินอ้อมไกลกว่าจะถึงบ้าน — แต่เจี้ยนซานเก็บคำถามเหล่านี้ไว้กับตัวเอง "หิวไหม?"

ลูกสาวสุดที่รักของเขาพยักหน้า

เขาทำก๋วยเตี๋ยวและใส่เนื้อเพิ่มอีกสองชิ้น สาวน้อยยังคงเติบโตอยู่ เชียนอวี้เดินมาที่ครัวและจัดโต๊ะ เธอไม่ลืมกฎของฉีฉีแม้จะท่องโลกมาสิบสี่เดือน ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากันและรับประทานอาหาร "พ่อทำการทดลองอะไรอยู่เหรอ?"

"เธอคงไม่รู้เรื่องมันมากหรอก"

"ถ้าพ่อทำอาหารเก่งเท่ากับทำวิทยาศาสตร์ก็คงดีนะ การทดลองของพ่อได้ทุนสนับสนุน HAS มากมายเลย"

"แม่ของเธอชอบสิ่งที่พ่อทำนะ"

"หมายความว่าแม่ไม่มีรสนิยมเหรอ? นี่มันเค็มมากเลยนะ"

ไม่ว่าจะคุยเรื่องอะไร เธอมักจะกินจนหมดเสมอ แม้แต่ซุป แต่วันนี้ต่างออกไป เธอวางตะเกียบลงหลังจากกินไปสองคำ แล้วนั่งอยู่บนเก้าอี้พลางจ้องมองออกไปข้างนอก "พ่อคะ หนูคิดว่าหนูมีปัญหาในการอยู่ที่เดียวนานๆ"

เขารู้ว่าเฉินเข้าใจดีว่าเขาไม่สามารถและจะไม่พูดอะไร และคงไม่รู้ว่าจะสานต่อหัวข้อนี้อย่างไร ตามปกติเขามักจะปล่อยให้บทสนทนาผ่านไป แต่หางที่ห่อลงและสีหน้าของเธอในวันนี้ดูเศร้าเป็นพิเศษ เขาตระหนักขึ้นมาทันใดว่าลูกสาวจอมซนของเขาเติบโตขึ้นบ้างแล้ว และกำลังค่อยๆ เรียนรู้บทเรียนของเธอ "ใส่ถ่านร้อนไว้ที่เท้ารึไง?" กวง เจี้ยนซานถาม "พ่อแกเมื่อก่อนวิ่งเร็วเชียวนะ พ่อช้าไม่ได้หรอก ไม่งั้นดาบของแม่แกจะไล่ทันพ่อ"

"พูดเรื่องอะไรกันเนี่ย?"

"พ่อเคยปีนเขาแบกอุปกรณ์เฝ้าระวังหนักเป็นร้อยกิโล แกก็เคยเห็นนะ กล้องโทรทรรศน์ตัวใหญ่ ๆ น่ะ มันอยู่ที่การฝึกฝนเสมอแหละ เทียนซือคนเก่าจะบินไปมานำทาง ส่วนพวกเราวิ่งไปตามตีนเขาพยายามตามให้ทัน..."

"อุ๊ย หยุดเถอะน่า...! ฮู้ว พ่อว่าพ่อคงหาที่ที่เหมาะกับตัวเองไม่เจอหรอก"

เธอเงยหน้าขึ้น ความคล้ายคลึงนั้นทำให้เขาเผลอใจลอยไปชั่วครู่ "เอาล่ะ แม่แกน่ะ... จริง ๆ แล้วแม่ออกจากหงซานไปสามครั้งนะ นับแค่ที่นี่ที่เดียว"

"อะไรนะ? ทำไมพ่อไม่เคยบอกเรื่องนี้เลย?!"

"เพราะแกคงไม่เข้าใจหรอก"

เจี้ยนซานเห็นประกายแวววาวกลับมาที่ใบหน้าลูกสาวอีกครั้ง เฉินกลับมาแล้ว และรวดเร็วเสียด้วย "เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนไหนกัน? ก่อนหนูเกิดเหรอ? หรือตอนที่พ่อย้ายกลับมาหงซาน? นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่แม่จากไปใช่ไหม? พ่อบอกหนูว่าแม่ไปที่โรห์..."

"จะดันพ่อเท่าไหร่ก็เชิญ แม่แกสั่งพ่อไว้ว่าอย่าบอกแก"

"อ๊าาาา! ยายแก่บ้า ๆ นั่น! ทำไมกันนะ?!"

เขามองไปที่เด็กสาวที่เริ่มกินเส้นบะหมี่ของเธออีกครั้ง "แล้วเมื่อไหร่แกจะย้ายออกไปอีกล่ะ?"

▶ วิดีโอ

ดาบถูกชักออกจากฝัก แสงสว่างถูกปลดปล่อย!

▶ วิดีโอ

"อืม ปรากฏว่าฉันเก่งอะไรบางอย่างนอกเหนือจากศิลปะการต่อสู้ด้วยนะ ฉันช่วยไม่ได้จริง ๆ ที่สุดท้ายกลายเป็นออเปอเรเตอร์ที่ดีที่สุดของคุณ"

เฉิน เฉียนอวี้ เป็นสมาชิกหลักของทีมรับมือวิกฤต Endfield เธอฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่ยังเด็ก หลายปีแห่งความทุ่มเทได้มอบความสามารถในการต่อสู้ที่โดดเด่นและความแข็งแกร่งทางจิตใจที่หาได้ยากในหมู่คนรุ่นเดียวกัน หลังจากพเนจรไปทั่ว Talos-II พร้อมดาบเป็นเวลาหลายปี เฉิน เฉียนอวี้ได้เข้าร่วม Endfield ตามคำเชิญของเพอร์ลิกา ความกระตือรือร้นอันร้อนแรงของเธอผลักดันให้เธอรับมือกับทุกความท้าทายเร่งด่วนโดยไม่ลังเล