Those Many Springs

พิรุณโปรยปรายลงมาหลายหน สายชลยามวสันต์เอ่อล้น ต้นไม้ใบหญ้างอกงาม "นี่เป็นฤดูใบไม้ผลิครั้งที่เท่าไหร่กันนะ?" เขานึกถึงเหล่านักรบวัยเยาว์ ที่มุ่งหน้าเข้าสู่สนามรบเป็นครั้งแรก เป็นเช่นนี้ปีแล้วปีเล่า คนแล้วคนเล่า แต่กลับยังฮึกเหิมมีชีวิตชีวา และเต็มไปด้วยความหวังดังเดิม กิ่งหลิวโน้มหัก ดั่งรอผู้หวนกลับมา สุดท้ายสิ่งที่พวกเขานำกลับมายังบ้านเกิด... ก็มักจะเป็นน้ำค้างแข็ง ที่ไม่อาจหลอมละลายได้อีกต่อไป เสียงนกร้องดัง เขาหลับตาลง ปล่อยให้แสงแดดลอดผ่านร่องใบไม้ และส่องลงมาบนใบหน้าเขา ..."เพราะอย่างนี้ ผู้ที่ยังอยู่ที่นี่ ก็คือผู้ที่เปล่าเปลี่ยวที่สุด"